François de La Rochefoucauld

Sevenlerimizin aralarındaki konuştuklarını bilseydik kimseyi sevmezdik.

Zeki bir adam ahmaklar meclisinde çok kere ne söyleyeceğini şaşırır.

Yaşlanmasını bilen pek az insan vardır.

Yapılan iş ne kadar parlak olursa olsun, yüksek bir amacın sonucu değilse, büyük sayılmamalıdır.

Yanıldığını asla kabul etmeyenler, en çok yanılanlardır.

Üstün niteliklerle doğmuş olmanın en gerçek belirtisi, kıskançlık duygusundan yoksun doğmuş olmaktır.

Umutlarımıza göre söz verir ve korkularımıza göre hareket ederiz.

Tevazu, iki kere övünme isteğinden başka bir şey değildir.

Sevmekten usandığımız zamanlar, sevgilimizin sadakatsizliği bizi sadakat zorunluluğundan kurtardığı için, hoşumuza gider.

Sevmek sevmemek insanın elinde olmadığına göre, ne âşık sevgilisinin vefasızlığından, ne de sevgili âşığının kayıtsızlığından şikayette haklıdır.

Pişmanlık, yaptıklarımızdan duyulan acı değil, yaptıklarımızın sonucu olarak başımıza gelecekler karşı duyulan korkudur.

Öyle kusurlar vardır ki, büyük yetenekleri meydana getirirler.

Nice kötü insanlar vardır ki, hiç iyi yanları olmasaydı daha az tehlikeli olurlardı.

Nehirler denizde kayboldukları gibi, erdemler de çıkarda kaybolurlar.

Nasihat etmek kolay, örnek olmak zordur.

Mutsuzluğun tesellisi, onu belli etmekten alınan zevktir.

Küçük insanlar küçük şeylere çok kırılırlar, büyük insanlar bunların hepsini görür, fakat kırılmazlar.

Kıskançlığımız, kıskandığımız kişilerin mutluluğundan daha uzun ömürlüdür.

Konuşmalara konu sağlayan zekâdan çok güvendir.

Kinimiz büyüdükçe, kin beslediğimiz kimseden daha küçülürüz.

Kendimizi başkalarına benzetmeye, gizlemeye o kadar alışmışız ki en sonunda kendimizi gizleriz.

Kendi kusurlarımızın tam zıtlarıyla övünürüz: İradesiz miyiz, inatçı olmakla övünürüz.

Kadınların çoğunun dostluktan bir şey anlamamaları, aşkı tattıktan sonra dostluğun yavan gelmesidir.

İyi bir nasihatten faydalanmak, en az onu vermek kadar sağduyuya ihtiyaç gösterir.