Francesco Petrarca

Yalnız bir yaşamı sürekli aradım. (Dere, tarla ve orman tanıktır buna) / Işığın yolunu bulmamda yardımı dokunmayan / O budala kafalardan kaçarak.

Amor’un benimle, benim onunla / Döğüşmeden, çekişmeden sonunda / Gideceğim bir yol bulamıyorum.

Kimseler bilmesin diye halimi / Kendim kendisini böyle savunur; / Dışımdan içimin hali okunur / İçim alev alev, içim besbelli.

Kırlardayım, yalnız ve düşünceli / Yürüyorum, yavaş, ölçülü, ağır / Kumlarda belki insan izi vardır, / Üstlerine basmadan yürümeli.

Gökte bir ruhtu o, bir canlı güneşti. / Öyle gördüm ben; öyle değilmiş şimdi. / Yay gevşemiş, ne çıkar, yara gitmez gönülden.

Yürüdü mü yerden kurtulurdu sanki, / Melekler öyle yürüse gerek; sözleri / Bir başka türlüydü insan sözlerinden.

Bir iyilik sarardı yüzünü bazen, / Bilmem, belki bana öyle gelirdi; / Ben, o sevdadan can atan deli / Nasıl yanıp tutuşmazdım o zaman.

Dağılır yele karşı altın saçları / Uçuşurdu binbir büklüm içinde / Bir hoş ışık vardı gözlerinde / Pırıl pırıl, sönmüş o zamandan beri.

Öğrenmekten başka mutluluk duyumsamıyorum.

Barışın beş düşmanı içimizdedir, — açgözlülük, hırs, haset, öfke ve kibir. Bunlar ortadan kaldırılsaydı sarsılmaz bir sürekli barış içinde mutlu olurduk.

Aynılık nefretin anası, çeşitlilik ise tedavisidir.

İyi olmaya istekli olmak gerçeği bilmekten daha iyidir.

Şans, emin olunanın üzerinde dünyaya ne getirebilir ki!

İnsanın kendisinden daha büyük düşmanı yoktur.

Kitaplardan bazıları öğrenmeye ve diğerleri ise hazmedemeyeceğinizden fazlasını yuttuğunuzda çılgınlığa sevk eder.

Sevgi insanlığın taçlanan zarafeti, ruhun en kutsal hakkı, bizleri sorumluluk ve gerçekliğe bağlayan altın bağlantı, yüreğin yaşamla arasını uzlaştıran başlıca kefaret ve sonsuz iyiliğin doğru çıkan kehanetidir.

Kendi ilerleyişimle sevindim, zayıflığımla kederlendim ve insan davranışının evrensel iniş çıkışlarının dert ortağı oldum.