Émile Durkheim

Duyumlarımız özünde bireyseldir; ancak, biz daha kişisel özellikler kazandıkça duyumlarımızdan kendimizi daha fazla kurtarabilir, kavramlarla düşünebilir ve onlara göre davranabiliriz.

Eğer yaşam iyi değilse, o zaman bu dünyada neyin değeri olabilir? Çünkü var olmak hareket etmektir, yaşamaktır; oysa yaşamı kısıtlayan her şey, varlığın da kısıtlamasıdır.

Özgür olmak insanın istediğini yapması değildir; insanın kendisinin efendisi olması, sağduyuyla hareket etmeyi ve görevini yerine getirmeyi bilmesi demektir.

Ölümün nedenleri bizden olmaktan çok daha fazla bizim dışımızda yer alırlar ve ancak biz onların etki alanına düştüğümüz zamandır ki bize ulaşırlar.

Sanattan zevk almayan halk, barbar bir halktır; Bununla birlikte, halk ciddi ölçüde  yaşamdan kopar; Bu andan itibaren günleri sayılıdır.

Bir toplumda intihar vakaları kısa sürede çok hızlı artış gösteriyorsa; sebebi kişisel sorunlar değil, toplumsal sorunlardır.

Toplumun içindeyken hissettiğimiz şeyler yalnız olduğumuz bir durumda hissedeceğimiz şeylerden tamamen farklıdır.

Yaşam, onun için sarfedilen yaşamak emeğine değmiyorsa, her şey ondan kurtulmamız için bahane oluşturabilir.

Kırsal alanlarda geri-zekâlılar kentlerdekilerden çok daha fazla olduğu halde, intiharlar çok daha seyrektir.

Yaşamın en rahat olduğu dönemlerde ve sınıflarda insanlar en büyük kolaylıkla canlarına kıymaktadırlar.

Bayrak yalnızca bir kumaş parçasıdır; ancak yine de bir asker onu korumak uğruna canını feda edecektir.

Evliliğin, cinayet işlemeye karşı bizi tutmak yerine, cinayet işleyecek kıvama getirdiğini bilmeliyiz.

Acı duygusundan nefret etmez miyiz? Oysa bu duyguyu bilmeyen canlı bir canavara dönüşür.

Uzayın derinliklerini keşfeden insan, kendi kendisini tanımada kısıtlamaları aşamamaktadır.

Eğer insanları mutluluğa kavuşturmayacaksa sosyolojiyle bir saat uğraşmaya değmez.

Eğitimcinin geçmişi koruması yeterli değildir, o geleceği de hazırlamak zorundadır.

Çünkü intiharın kurbanlarının en çoğu eğitilmiş, en varlıklı sınıflardan kimselerdir.

Egemen, eylem halinde olan halktır; halk ise pasif durumda olan egemendir.

İnsanoğlu kendi isteğiyle yaşamdan yaşamın en kolay olduğu sırada ayrılıyor.

Kültürlü bir zihin, aklın hazlarından vazgeçmektense yaşamamayı yeğler.

Her zevk bir tür bunalım durumudur; doğar, bir süre devam eder ve ölür.

Medeniyetin bize daha fazla mutluluk getirip getirmediğini bilmiyorum.

Günümüzde sinir rahatsızlığı bir eksiklikten çok seçkinlik sayılmaktadır.

Öğretmenin geçmişi koruması yetmez, geleceğe hazırlaması gerekir.