Celal Yalınız

Bizim memlekette işçinin aydınına, okumuşuna kimse tahammül edemez, işçiler bile!..

Bu düzensiz toplumda mert insanın, iyi insanın, aydın insanın manevra alanı çok dardır.

Bizde aydın yetişmiyor, diyorlar. Yetişene ne yaptık ki, yetişeceğe hayrımız dokunsun.

Kader’ demeye dilim varmıyor… O zaman deme! Zaten, ‘kader’ diye bir şey yoktur.

Tabancamı Cumhuriyet düşmanlarına karşı kullanacağım. Bunlar ‘polis’ de olabilir!

Çocuklara askıdaki ceketini göstererek “Parası biten cebimden alabilir!.. dermiş.

İşaretparmağını kafasına dokundurarak “Aradıklarınız bunun içinde!..” demiş…

Küçük kuşlar heykellerin üstüne sıçarlar ama heykel onlara bir şey yapamaz!..

Vaktinde, hatta yerinde doğmamış insanların sonu maalesef böyle oluyor.

Bu memleketin aydınları, doğuya giden gemide batıya kosan tayfalardir.

Aklın ve müspet bilimin ispat etmediği safsatalara inanmıyoruz.

İnsanoğlunda zeka, midyedeki inci gibidir. Hepsinde bulunmaz.

Her konuyu iyi bildiğini sanan insan makbul insan değildir.

Tahtakurusuyla baş edemeyen millet cihan harbine girdi.

Doğada rahvan yürüyen at yoktur. Bütün atlar tırıs gider.

Bir kızın tıraşlı bir erkeği güzel zannetmesi hazindir.

Doğuya giden gemide batıya koşan tayfalarız.

Bu kadar cehalet ancak tahsille mümkün olur.

Bu ülkede ilgililer bilgisiz, bilgililer de ilgisizdir.

Kıran da olsa kırıl sen, fakat bükülme sakın
a0!

Parası biten, ceketimin cebinden alabilir.

Bahçıvan bir gül için bin dikene katlanır..

Bu memleket çok konuşmaktan battı.

Fener bekçisi olmak isterdim!..