Cahit Zarifoğlu

Kuşlara takılıp gidiyor aklım.

Koşullar ağırdı ve ben seni o zamanlarda da seviyordum.

Kalbinizi yumuşatın, ama iradeniz sert olsun. Kelimelerinizi yumuşatın ama nüfuzunuz kuvvetli ve derin olsun.

Gökyüzüne bakmayanların kalbi daha çabuk kirlenir.

Geç doğduk erken ölümlere.

Evimizde her türlü musibete ve hastalığa karşı bir tek doktor ve ilaç vardı: Duâ ve aspirin. Daima şifa bulduk.

Diyorum ki; her şeye rağmen insan mühimdir.

Diline bir düğüm at ve otur. Dinle. Gıybet ve dedikodu, münakaşa ve cedel, su-i zanlarla dolu söz varsa ya durma ayrıl, ya da engelle.

Der misin ki bir gün; İnşallah çok bekletmedim seni.

Bize sözlerimizden çok yüreğimizden anlayan gerek.

Biz sakalları şiirle karışık, yüreği Allah ile barışık adamları sevdik.

Bitti o şiir, başka mısra gerekmez.

Bir gün elbette sofraya birlikte çökeriz

Bir şehir kadar kalabalıktır bazılarının yalnızlığı.

Bir incelik gösterin, incinmesin yüreğim.

Biliyor musunuz bu çağdan nefret ederim. Etimle, kemiğimle, hücrelerimde nefret ederim.

Beklemek daha başka şey.

Az ağlıyoruz. Dünya bu yüzden çok kirli.

Aradığımızın ne olduğunu biliyorsak, arayacağımız yer bellidir.

Anne, sen hüznümü kapıya kadar geçir bu gece.

Alnı secdeye inen insanların sesleri birbirine bağlanabilirse, ancak o zaman sokaklar, meydanlar ardına kadar açılır.

Adam, acı mümkün olduğu kadar kendi içine aksın diye yüzünü önüne eğmişti.

İnsan gittikçe daralan dünyasında neden mutsuz. Herkes artık gereğinden fazla büyüyor da onun için mi? On yedi yaşlarındaki delikanlıların bile iki kat yaşlıların ki kadar yürekleri dolu.

Ben onunla içimden konuşuyordum.