Bir kişinin başına gelebilecek en büyük trajedi, zihninin körelmesidir.

İnsan normalde gökyüzüne uzun uzun bakmaz ama soğuk algınlığından yatarken kafasını kaldırır ve orada çok bambaşka bir şey görür. Sarsılır. Oysa biz bilmeyiz ama yukarısı hep öyledir; o bulutlar, o ışık ve gölge oyunları hep vardır.

Yeni bilgi gelirse, onu içe alıp üstünü kapatır gibi göz kırparız.

En işe yarar zamanölçer beyindir.

Akıl dikkatten gelir.

Egolarımızdan kurtulamadığımız için alışkanlıklarımızdan vazgeçemiyoruz.

Benim aklım var, kendim anlıyorum. Gözüm var, görüyorum.

Dünyanın sizin etrafınızda kurulduğunu sanmayın.

Biz tahayyüllerimizin farkındayız.

Kafanızdan bir düşünce geçtiği zaman bunun sadece bir düşünce olduğunu anlayın.

Biz kendi düşüncemizin üreticileriyiz.

Hayat, insanın sabahtan akşama kadar düşündüklerinden ibarettir.

Kavramak için görmek, görmek için de dikkatle bakmak gerek.

Ve dünyanın gözleri
İzliyor şimdi.

Bazen gökyüzünde siyah bulutlar olur; gökyüzü bu siyah bulutlar yüzünden değişmez. Ve bazen beyaz bulutlarda olur ve gökyüzü bu beyaz bulutlar yüzünden de değişmez. Bulutlar gelirler ve giderler gökyüzü baki kalır. Sen gökyüzüsün ve düşüncelerde bulutlardır. Eğer düşüncelerini titizlikle izlersen, eğer onları kaçırmazsan, eğer onlara doğrudan bakarsan ilk şey bunu anlamak olacaktır ve bu çok büyük bir anlayıştır. Bu senin aydınlanmanın başlangıcıdır. Artık sen uykuda değilsin, artık gelip giden bulutlarla özdeş değilsin, artık sonsuza dek baki kalacağını biliyorsun. Tüm kaygı yok olur.

Basit olan ego için cazip değildir, basit olan egonun ölümü demektir.

Bakmayı bilirsek hayat çok renklidir, insan manzarası dünyanın en zengin manzarasıdır. Yan masaya bakın, orada mutlaka bir hikâye vardır.

İhtiyaç, egoyu kesmek değil, onu aşmak.

İnsanın gözlem yaptığı zamanki zihinsel seviyesi, yaratırken ki seviyesinden çok daha alçaktadır.

Gerçek yolculuk, aynı gözlerle yüz değişik ülkeyi dolaşmak değil, aynı ülkeyi yüz değişik gözle görebilmektir.