Hayırseverlik olmadan tövbe, ölü ve kanatsızdır.

Japonları ben şöyle tanıyorum: Çalışkan insanlardı. İmrenilecek bir çalışma disiplinleri vardı. Her kademedeki Japon, görevini ve sorumluluğunu çok iyi biliyordu. Onlar kadar yaptıkları işe sevgiyle bağlanan insanlar görmemiştim. Adeta ibadet eder gibi çalışıyorlardı.

Çoğu insan bizim kadar şanslı olamıyor, ama ben onların umudu olmak istiyorum.

Valilik abartılmamalı. Her görev önemlidir. Önemli olan geldiğin konumun yükseklik derecesi değil, yaptığın iş ne olursa olsun onun en iyisini yapmaktır. Ben de işimi yapmaya çalışıyorum.

En önemli tavsiyeleri babamdan aldım. “Birlik dirlik içinde olun. Politikaya katiyen girmeyin. Mali durumunuzu öyle ayarlayın ki, alacağınızı tahsil edemeseniz bile, borcunuzu mutlaka ödeyin. Düzgün vergi verin. Hayır işleri yapın.”

Yoksullara zengin olmaktan başka hiçbir amacı olmayan iş verenler, insanlığın velinimeti sayılıp hayırsever kabul ediliyor.

Aslında, genel olarak, para kazananlar bizim yarışımızın hayırseverleridir.

Hayatın en ısrarcı ve acil sorusu şu: Başkaları için ne yapıyorsunuz?

Yapılması gereken şeyler vardır. Bunlar yapılır, bir daha da sözü edilmez.

İnsanlar bana sürekli şu soruyu soruyor, 'Neden Malawi'yi seçtin?', ben de sürekli onlara 'Malawi beni seçti' diyorum. Benim ayrıcalıklı bir yaşamım vardı, eğitimde aldım. Ancak Malawi bana çok fazla şey öğretti. Çocukları çok seven birisi olarak onlar için yapabileceğim en iyi şeyin bir okul yaptırmak olduğunu düşündüm. Gelecekteki kadın liderler, bilim adamları, avukatlar ve doktorlar yaratacak eşsiz bir okul inşa edildi. Proje başarılı olursa, bu okul bir model olarak diğer ülkelerde de kullanılacak.

Yoksa, ne çiçek açan ne de meyve veren bir ağaç mı olsaydım; çünkü verimli olabilmenin sancısı kıraç olmaktan ağırdır ve eli açık zenginin çektiği acı dilencinin sefaletinden beterdir...

Sevgiyi insani yardımseverlikle ifade etmek bize düşer. Bunu biliyoruz, çünkü hayatın başka herhangi bir seyrinin çürümeye ve israfa yol açacağını üzücü deneyimlerden öğrendik.

Eşine, işine, aşına özen göster.

Talip başkasının yükünü yüklenip, kimseye yük olmayan kimsedir.

Genelkurmay Başkanı Orgeneral Yaşar Büyükanıt'ın, 18 Ekim 2006 tarihinde, Güven Hastanesi'nde, otomatizm davranışları içinde müşahade ettiği Tayyip Erdoğan ile ilgili raporunu, Gata'daki nöroloji kliniğine havale etme zamanı gelmiş ve geçmektedir. Cumhuriyet'i koruma sorumlulukları içindedir.(2008)

Tekelci devletin hukuk yapısı, “suç oluşmadan önlemeliyiz” paranoyasıyla şekillendiriliyor. Bu yüzden Türkiye’de en kolay iş tutuklamadır. Tutuklayanın hiçbir sorumluluğu olmaz, yoktur. Suçsuz olduğunuzu sorgu yargıçlığında anlatmanız bile mümkün olmaz; tutuklama “suçla” değil “emare” ile ilgilidir. Tutuklayanın suçun kanıtlarına değil işaretine bakar; tutuklamanın bir önlem olduğunu, itirazın mümkün bulunduğunu, suçsuz olduğunuzu mahkemede anlatabileceğinizi söyler ve tutuklar. Bir de sağcı bir hukuk öğretim üyesi pek yakında bir istatistik açıkladı: Türkiye’de tutuklamaların yüzde doksan beşinden fazlası beraatla sonuçlanıyor.(2005)

Sorumluluğundan kaçmak; insanın kendisine ihaneti oluyor.

Başkalarının cinayetlerini işlemeye mahkûmum; çünkü cumhuriyet, yüksek estetik, yüksek ahlak ve yüksek akıl idaresidir.

Aydın olmak aynı zamanda 'yapmamayı yapamamak' demektir.

Zengin bir adamın toprakları bol ürün verdi. Adam kendi kendine, ‘Ne yapacağım? Ürünlerimi koyacak yerim yok’ diye düşündü. Sonra, ‘Şöyle yapacağım’ dedi. ‘Ambarlarımı yıkıp daha büyüklerini yapacağım, bütün tahıllarımı ve mallarımı oraya yığacağım. Kendime, ey canım, yıllarca yetecek kadar bol malın var. Rahatına bak, ye, iç, yaşamın tadını çıkar diyeceğim.’ Ama Tanrı ona, ‘Ey akılsız!’ dedi. ‘Bu gece canın senden istenecek. Biriktirdiğin bu şeyler kime kalacak?’ Kendisi için servet biriktiren, ama Tanrı katında zengin olmayan kişinin sonu böyle olur.