"Zehir yudum yudum içilmez. Onu, bir hamlede yutmak lâzımdır"

Cesaretin ölçüsü ölmek değil, yaşamaktır.

Herkes ölür ama yalnızca bazıları gerçekten yaşar.

İnsanların çoğu, yaşanmamış bir hayattan ölüyor.

Kötü insanları tanıma senesi... Can çekişmekte adımın 5 hânesi, yaşamdan soğumamın çoktur bahanesi. Günden güne yırtılmakta kalbimin 12 perdesi. Korkutur cesaretimi iradesizlik sillesi.

Terk-i diyâr eylesem olmaz, kalsam her şey sabrımı zorlar; ne yapacağımı bilemedim... Hadi diyelim her şeyden caysam, varlık benden caymaz haspam, ne yapmalıyım bilemedim.

Zâten inancımız olmasa, vâr olmanın anlamı anlamsızlıktan başka bir anlama gelir miydi?

Kimileri Gül dediler, ömür boyu güldüler; Kimileri de Gül dediler, Gül uğruna öldüler.

Kaybedeceğini bile bile neden mücadele ediyorsun dedi, öleceğini bile bile yaşadığını unutmuştu o ama... Bozmadım.

Bir sevgiyi anlamak, bir yaşam harcamaktır... Harcayacaksın!

Doğru şeyler yapmışsanız ölmüş gibi olmuyorsunuz, bunu giderek anlıyorum.

Cesaret olmadan diğer tüm erdemler anlamını yitirir.

Ekonomik yaşamı merkezi bir otorite mi düzenler, yoksa sayısızca bireyler kendi kararlarını kendileri mi alırlar?

Yaşamak izler bırakmaktır.

Cesaret, korkmamaktır. ("Le courage, c'est de ne pas avoir peur.")

Gerçekten yaşamak istiyorsak, bir an önce denemeye başlasak iyi olur.

Eğer herhangi bir şeyi denemek için cesaretimiz olmasa hayatımız ne olur?

Ölmek bir şey değil, yaşamamak korkunç.

Herkes ölür ama herkes gerçekten yaşamaz.

Umut her şeyin iyi sonuçlanacağını hissetmek değildir. Umut, yaşam ve çalışmanın bir anlamı olduğunu hissetmektir.