Tüm zamanınızı işinize ayırıyorsanız er ya da geç bunun için pişman olacaksınız.

Ne var ki insan ekmekle yaşar önce...

Eşini iyi seçemeyen, işini de iyi seçemez.

Hayatınızın değerli anlarını sonradan pişmanlık duyacağınız şekilde harcamayın.

Önceliklerimi seçmek zorundayım. Kimse her şeyi yapamaz.

Hayat, hep bir çelişkilerle baş etme, hep bir karar verme, seçim yapma zorunluluğunda bırakıyor insanı. Çelişkiler bazen gerçekten çok yorucu ve yıpratıcı olabiliyor. Bir karar vermek gerekiyor hayatta ve o kararı her zaman o kadar kolay veremeyebiliriz ama ciddi bir baskı da var. Çelişkili olmama talebi var reel hayatta. Bu çelişkilerden yorulduğumuz an da kendimizi biraz daha emniyette, daha az sorgulanacak, daha az yargılanacak bir alana almaya çalışıyoruz. Ama o emniyetli köşeler de şu açıdan pek emniyetli değil; orada hiçbir iletişiminiz olmadığı için, insanlardan size, sizden insanlara hiçbir akış olmadığı için de bir nevi hayattaki bağışıklık sisteminiz çökebilir. Aslında o yüzden de sadece mecburen değil belki de o gidiş gelişler. Bir şekilde ne kadar tehlikeli görürseniz görün oraya dahil olmanın size getirdiği bir takım konforlar var. Rahatlamalar var, onay alma ihtiyaçları var.

Ülken için ne yapabileceğini düşünme öğlen yemeğini düşün.

Bazen ihtimalleri değil de içgüdülerinizi takip etmeliydiniz.

Hayattaki en önemli şey mizah duygusudur. Onu kaybettiğiniz anda beyninizi havaya uçurmak daha iyidir.

Hayat gerçekten zor seçimler meselesidir.

İşleri mümkün olan en kısa sürede yapın. Bir karar verilmesi gerekiyorsa, yapın. Zihnini değiştirmek için daha fazla zaman verir.

Hayat mutlaka çok önemli ama hayatınızı kurtaracak kadar olmamalı bu önem.

Hayattaki en önemli çözümün, neyin "önemli" olduğuna karar verip gerisini çöpe atmak olduğunu öğrendim.

Yoğun bir hayat boşa harcanmış bir hayattır.

Mutluluğun formülü, gerektiğinde önemsiz şeylerle meşgul olabilmektir.

Gerektiğinde, gereksiz insanları hayatından çıkaramazsan; Hiç gerekmediğinde, sevdiğin insanlarla arana girebilir.

Önce ekmek, sonra ahlak.

Evimin duvarı nasıl olsun, koltuklarımın halılarımın rengi ne olsun, ilgilenmiyorum. Ben bu işleri çoktan geçtim.

Enflasyonla topyekün mücadele ettiğimiz kadar cehaletle topyekün mücadele etseydik, bugün enflasyonla uğraşmak zorunda kalmazdık.

Bakacağım tek yön önüm, doğru rotayı izler gözüm. Rüzgâra emânet sözüm, hasretlerle yandı gönlüm. Yalnızlığım kalbime zulüm, korkutmakta her an ölüm. Ben bir pembe diziyim, her günüm bir bölüm.