Ne garip.. Kazanmak insanlara yetmiyor; diğerlerinin kaybettiğini de görmek istiyorlar.

Dilenciliğe başladığın gün para veren çok olur, bir kişinin daha dilenciliğe düşmesinin çünkü düşmeyenlere kazandırdığı doygunluk vardır.

Her zaman en tehlikeli insanlar gücü ararlar.

Yaşamak, herkesten daha iyi, herkesten daha üstün yaşamak, insanlara hâkim olarak, kuvvetli, belki de biraz zalim olarak yaşamak…

Sadakatten vazgeçersek, elimizde kaçınılmaz bir şekilde korku ve hırs kalıyor.

Şan ve şeref arzusu en iyi bir insanı bile herhangi bir tutkudan daha fazla bir süre düşüncelerinden ayıramaz.

Hırs, özel bir insanda bir kusurdur.

Başarı için zorlayıcı itici güçlerin yalnızca rekabetçi bir kültürde ortaya çıkması onları daha az nevrotik yapmaz.

Hırs çoğu zaman insanlara en alçak işleri yaptırır, demek ki insan bedeni yukarılara tırmanırken sürünürken girdiği biçime girer.

Herkesin çabası, yeryüzünde daha büyük bir alan, gökyüzünde de güneşten daha çok yararlanmayı sağlayacak bir yer edinmek içindi.

Şansa inanmak durumundayız. Aksi halde sevmediklerimizin başarısını nasıl açıklayabiliriz ki?

Tutkuya karşı durmak için hırs yapılmalı.

Eyledüm hengâme-i Ferhâd u Kays'ı ber-taraf / Aşk meydânında benden özge şîrîn-kâr yok.

İnsanların hırsı ve açgözlülüğü, mutlu olmamalarının nedenidir.

Cebini doldurma düşüncesinin insan doğasına çok çekici geldiğinde kuşku olamaz.

Hırsların sonuna erişmek, gökkuşağının ucuna erişmeye benzer; biz ulaşırken onlar kaçıp gider.

Birinciysen birincisindir, ikinciysen hiçbir şey

Devlet niçin kuruldu? Çünkü insanların tutkuları ve hırsları sınırlama olmaksızın akıl ve adaletin emirlerine uymayacaktır.

Suçu gelin etseler de kimse güvey girmeyecek.

Elbiselerin kibir kokulu, kalbinin içi fesat dolu... Fikir - zikir aynı ânda bitirir okulu. Fark edilmez sandığın komik iblis oyunu, ezelden beridir ona elini veren kaptırmıştır kolunu!...