Hayvanlar hepsi kendi aleminde öylesine huzur içinde hallerinden sızlanmazlar, kan ter dökmemekteler, karanlıkta gözleri açık uzanmıyorlar ve ağlamıyorlar. Ah siz yüreğinde karanlık bir noktası olmayan ve kafası hiç karışmayan insanlar, çelişkisiz ve gölgesiz hayatlarınızla ne kadar sıkıcı ve ne kadar ‘az’sınız.

Yetersiz insanın ihaneti çok zarar verir. Zayıflığı en iyi o bildiğinden ihaneti insanın zayıf zamanına denk getirir çünkü.

Karşımızdakinin yalnızca kendi budalalığımız, kusurumuz ve kötülüğümüz olduğunu akıldan çıkarmayarak her insan budalalığına, kusuruna ve kötülüğüne hoşgörülü bir şekilde yaklaşmalıyız.

İnsan kendi bedeninin ağırlığını, hareket ettirmek istediği her yabancı cisminkinden farklı olarak, nasıl duyumsamaksızın taşırsa, aynı şekilde kendi kusurlarını ve kötülüklerini değil, ötekilerinkini fark eder yalnızca.

Her zaman en tehlikeli insanlar gücü ararlar.

Serçeler gibidir insanlar, ilelebet uçmaz düşer.

Sadakatten vazgeçersek, elimizde kaçınılmaz bir şekilde korku ve hırs kalıyor.

Şan ve şeref arzusu en iyi bir insanı bile herhangi bir tutkudan daha fazla bir süre düşüncelerinden ayıramaz.

İnsanın özü kusurludur.

Zayıflığın özü, güce maruz kalmak ya da güçten korkmaktır.

Eger insanin kusursuzlugu diye bir sey olsaydi, her bir sorunun ideal, standart, dogru ve tek cevabi olurdu.

Şecaat arz ederken merd-i kıpti sirkatin söyler.

Aç insan kolay kandırılır.

Zayıf biri karar vermeden önce şüphe duyar. Güçlü biri ise karar verdikten sonra.

Yukarıda olmayı isteyenler, aslında birilerini aşağıda bırakmak isteyenlerdir!

Hırs çoğu zaman insanlara en alçak işleri yaptırır, demek ki insan bedeni yukarılara tırmanırken sürünürken girdiği biçime girer.

İnsanlar kötülüğü vicdanları zayıf olduğundan dolayı yaparlar.

Tutkularımız; ya birer kusur ya da birer erdemin daha şiddetli halleridir.

İdeallerimizde farkında olmadan kusurlarımızı açığa çıkarırız.

Tutkuya karşı durmak için hırs yapılmalı.