Benim sonum başlangıcımdır –bazıları bunu hep söyler. Ama nedir bunun anlamı? Ve benim öyküm nerede başlar? Denemeye ve düşünmeye çalışmalıyım…

Herşeyin bir sonu olmaz mı? Gece sona erer, gündüz sona erer, ay da öyle, yıl da öyle.

En nihayetinde insan hayatı, bir sürü dolambaçlı yoldan geçip bir sona varmaktan ibaret.

Hayatta bir son yok. Bir başlangıç da yok. Sadece sonsuz bir yaşam ihtirası var.

Alfa ve Omega, birinci ve sonuncu, başlangıç ve son Ben’im.

İnsan yanlış yerden hayata başlamışsa, neyi tutsa elinde kalıyordu.

Hiçbir yapay katkı içermeyen, sadece şarkılarla inşa edilmiş bir yol bu. Duyarsızlık cehennemini reddedenlerin kendi cennetlerine kanatlandığı kalabalık bir yol var şimdi. Hiçbir yapay katkı içermeyen, sadece şarkılarla inşa edilmiş bir yol bu. Düşüncenin sınırsızlığınca, yolcusunu her defasında derinlerdeki başka başka uzak ülkelere götüren şarkılar.

Benim için hayat, nefesi ilk aldığımda değil, ilk tuttuğumda başladı diye düşünüyorum.

Hayat dünyadan gelir ve hayat dünyaya geri döner.

Bu son değil. Hatta sonun başlangıcı bile değil, sadece başlangıcın sonu.

İnsan önce renklerden başlamalı değişmeye.

Sefalet asla bitmeyen bir eşleşmedir.

Hepimizin hayatında birer yörünge vardır. Bir şeyleri değiştirmek istiyorsak eğer ilk önce yörüngemizi değiştirerek başlamalıyız.

Ölecek ağaçlar hazin biçimde çiçek açar, birini doğurmak daima kendini öldürerek olur.

Hayat size beklentilerinizin çok ötesinde bir düş sunduğunda, sona geldiğinizde üzüntü duymanız mantıklı değildir.

Kendi yeşil yolumuzda yürüyoruz, her birimiz kendi zamanında. (Yeşil Yol)

Dünya bir köprüdür. Üzerinden geçin ama mesken kurmayın.

Her şeyin sonrasını düşünürsen en sonrası günün birinde son nefestir.

Yalanlara radar olsan neye yarar? Zararın dönüşü kârın el mi sallar? Batan güneş yine doğar.

Otobüsler gerçekten kalabalık. Yakıt fiyatlarından mıdır bilmiyorum ama benim maratonum hep kalabalık.