İlk yoksunluk tanışılan ilk gerçekliktir, bu durumda insana yüklenen gerçek amaç tam doygunluk şeklinde mükemmele ulaşmak olsa bile, onun bizdeki yanılsaması gerçeklerden kurtulmak, yani mutlak özgürlük şeklindedir.

Arzuların engellenmesi düşünceyi doğururken, doyurulması yok eder.

Bana benden başka bir dost varsa bilmem lazım.

Kendi köşesinde çalışan, belki de kendi halinden, hayatından memnun olan insanlarda olmayacak birtakım arzular ve isyanlar uyandırmak doğru mu?

Mesih İsa’ya ait olanlar, benliği, tutku ve arzularıyla birlikte çarmıha germişlerdir.

Ama eğer ben ben değilsem yeni bir sorun çıkıyor: acaba kimim?

Ey benliğim! Hep soru soran bir insan olarak kal kaldığın yerde!

Kim olduğumu bilmeyen ben, ne olacağımı ne bileyim? Kim olmayı düşünüyorum? Öyle çok şey olmayı düşünüyorum.

Dilbalığı filetosu üzerine bir film yapsam bile, bu benimle ilgili olacaktır.

Sanat tamamıyla otobiyografiktir. İnci istiridyenin otobiyografisidir.

Feda etme duygusunu yaratan şey, sahip olunanlar değil, sahip olunamayanlardır.

Her istek karşısında insan kendine şunu sormalıdır: Bu istek elde edilirse ne olur elde edilmezse ne olur?

Hiçbir başarı kazanamayanlar için en tatlı şey, başarıdır.

Bu resim, bu yazı kimin?” diye sordu.

Bu benim rapim, bu benim şiirim, bu benim derinim, bu benim bendim, bu benim eserim, bu benim ta kendim... Ta kendim… Ta kendim… Ta kendim...

Sahip olamadıklarının peşine kaç kez takıldı düşüncen? Tahlerimce aklın bilinmez kişiler tarafından kirâlık.

Bu ses benim, dinle dinle dinle... Uygunsuzca gidişlerin, yolunu kesen haydut benim. Bildiklerimden eminim, yaptıklarıma kefilim; gidenlerime vedâyım, gelenlerime mîrim.

Yoksun arzularından bahçe yapsan, tohumuna suyunu serpeler misin?

Zâten inancımız olmasa, vâr olmanın anlamı anlamsızlıktan başka bir anlama gelir miydi?

Kaç tabut gömülecek yeraltına ve kaç kişi gidecek habersiz uzaklara? Kaç yalan yıkacak güvenleri? Kaç satır yazılacak kader kitabına ve kaç dua edeceksin tanrına, kaç damla gözyaşı dökeceksin?