Bir şeyden sadece bir tane varsa ona isim konmaz ki.

Herhangi bir varlığa yokluk yükletilemez.

Yokluk, varlığın en yüksek şeklidir.

Hiçbir şey yoktan üretilemez.

Biz varımızı ortaya koysak, yokumuzdan utanırız.

Şiiri kavramak öncelikle bir dil sorunudur.

Yoksun diye yoksunum sanıyorlar şimdi
Oysa adın bende
O kadar fazlayım ki.

Hiçbir şeyin bir şeye geçişi doğaldır, herhangi bir aracı gerektirmez.

Hiçbir şey değişmiyor cisimlerin konumundan başka.

Bir dilin, felsefe yapma sanatına elvermesi için onun yüksek derecelerde kavramlaşmış ve dil bilgisi kurallarının schématique biçimde belirlenmiş olması zorunludur. Böyle olanlar üstün medeniyet dilidirler. Öyleyse yüksek medeniyet seviyesine erişmemiş bir dilde felsefe yapılamaz.

Yokluğu bilmeyen, varlığının kıymetini bilemez.

Dili bir kelime daha fakir kılmak, bir ulusun düşüncesini bir kavramdan yoksun kılmak demektir.

Gördüklerim, görmediğimin varlığına inanmaya beni mecbur ediyor.

Yokluğu sözle bildirmeyi deneyen, aslında hiçbir şey söylemiyor demeliyiz.

Tümeller, konuların yüklemidirler, bundan ötürü de konulardan önce var olamazlar.

Bir dilde bir manaya gelen çok kelime varsa bilin ki o dili kullanan millet edebiyatında ancak yapmacıklara özenmiş, kolay güzellikler aramış, kavram bakımından zenginleşememiş demektir.

Yokluk büyük varlıktır azizim, yeter ki fark edebilesin.

Osmanlılar üç dili birleştirdiler. Farsça, Arapça ve Türkçe ile muhteşem bir dil yarattılar, Osmanlı Türkçesi. Maalesef onu terkettik, onu terketmek o kadar önemli değil, kavramları attık. Kavramları atınca da düşünme kabiliyetimiz kayboldu, farkında olmadık.

Niye var olan da, hiçlik değil? Soru(n) bu!

Ben varken ölüm yok, ölüm varken ben yokum; o halde korkacak ne var?