Yiyordunuz içiyordunuz  Yaşamıyordunuz ki.

Yaşıyor ama bilmiyor yaşadığını.

Yaşama aşinalığının pusu, varoluşumuzun büyüleyiciliğini gizler.

Aslında öldüğünü anlamayanlardır dünyada kalanlar.

Biz düşüncelerimiz değiliz, biz düşüncelerimizin düşüncesiyiz.

Uykudayken yaptıklarını unuttukları gibi, uyanıkken yaptıklarını da bilmiyorlar.

Uyanık olmak, yaşam dolu olmaktır, farkındalıktır. Şimdiye dek tamamıyla uyanık bir insanla hiç karşılaşmadım. Gözümü dikip yüzüne bakabilir miydim eğer karşılaşsaydım?

Zamanın, dolayısıyla yaşamanın şuuruna varabilmenin en iyi yolu, saatler ortasında yaşamaktır.

İnsan zekayla ödüllendirilmiştir. O, kendi kendini bilen bir yaşamdır; kendisinin, diğer insanların, geçmişinin ve gelecekte onu bekleyen olasılıkların farkındadır.

Bilinç var olmanın ön koşuludur.

Farkında olduğum şeylerin toplamından başka benliğim yok.

Terk-i diyâr eylesem olmaz, kalsam her şey sabrımı zorlar; ne yapacağımı bilemedim... Hadi diyelim her şeyden caysam, varlık benden caymaz haspam, ne yapmalıyım bilemedim.

Zâten inancımız olmasa, vâr olmanın anlamı anlamsızlıktan başka bir anlama gelir miydi?

Kimler önüne geçebilir zamanın akışının? Cümlelerimin noktalarına kaç zamanda ulaşırım?

Türkler uğrayabileceği bütün aldatmacalara uğradı. Son ocaktayız. Artık her Türk tüttürülmesi gereken son ocakta bulunduğu bilincine ermelidir.

İnsanı kendine ve topluma yabancılaşmaktan alıkoyacak, içerisinde gömülü bulunduğu hâlden çıkartacak olan tarih bilincidir.

Hayat kısa insanoğlu! Kesildikçe biten otlar gibi yeşermeyeceksin bir daha.

üstüne düşünmezseniz, size kabul ettirilen önyargıların hamalı olarak yaşarsınız.

Ey kara günlü seher gibi agardı sakalun
Haberün yok kefenün boynuna takdı ecelün.

İnsanın istediği şeyi isteyemeyeceğini fark etmesi ne kadar sürer? Cenneti görmek için cehennemde yaşamalısın.