Devrimci politka, eninde-sonunda, bir bilgi sorunudur. Devrimcilik, eninde-sonunda, epistemolojik bir süreçtir.

Sorun şu ki, insanlar inancın takdir edilmesi gereken bir şey olduğunu düşünüyor. Aslında inanç , kanıtınızın olmadığı bir şeye inandığınız anlamına gelir.

Bilgi, özne ile nesne arasındaki bağdır.

Mutlak kesinlikteki bir bilgiye ulaşabilmemiz için tecrübelere değil de, düşünmeye dayanan sentetik yargılara inanmalıyız.

Tecrübe bize bir şeyin nasıl olduğunu öğretse de başka türlü olabileceğini öğretmez.

Bilmek inanmaktan üstündür. Bilmek, HİÇBİR şüphenin olmadığı anlamına gelir.

Doğru düşünce bilgidir.

Görünmeyen şey var değildir.

Bildiğimizi bilmek ve bilmediğimizi bilmek, işte gerçek bilgi budur.

Kavramlar duyusuz boştur duyular kavramsız kördür.

Bütün sahip olduğumuz bilginin tecrübe ile başladığına şüphe yoktur.

Bilgi deneyle başlar ama deneyden doğmaz.

İlerlemek varlığı biriktirmektir, gerçeği hazineye dönüştürmektir.

Bir şeyi bilmek ve bir şey hakkında bilgi sahibi olmak farklı şeylerdir.

Bütün bilimimiz, tek bir şeyin içsel varlığına dokunmayan, soyutlanmış bireysel dış işaretlerle hesaplar.

Her varlık maddenin bağrından çıkmıştır.

Sadece iki tür kesin bilgi vardır: Kendi varlığımızın ve matematiğin gerçekleri hakkında farkındalık.

Bir cahilin başka bir cahil için bilgi kaynağı olması nasıl kabul edilirdi ki?

Kimse anlamadığı şeyi gerçekten bilemez.

Dinlerin bilgi diye niteledikleri veriler, duyularla kazanılmadığından gerçek değil, birer boş sanıdır. Bu nedenle dinsel alanın bilgi sorunuyla bağlantısı yoktur.