İnsan umudu taşıdı, kimisi kırdı umudu. Lâkin kiminin sahip olduğu tek şey oydu, hepsi buydu.

Bir kişiyi ele veren değer yargılar değil, değerlemeleridir -fiilen yaptıkları, ortaya koydukları, yaşadıklarıdır.

Bir dava, uğrunda ölünecek kadar değerli değil ise, uğrunda yaşanacak kadar da değerli değildir!

Düşlerine layık ol.

Ölmek bir şey değil, yaşamamak korkunç.

Doğmak ve ölmek kolaydı. Zor olan hayatın kendisiydi.

Hayatta hiçbir şey insan hayatı kadar değerli değildir.

Yaşamda en yüksek bedel, sevginin korunması için ödenir.

Rahatsız bir yaşam ritmi kolay bir ölümden daha çok hayat.

Sanatsız hayat nasıl olurdu? Bilim ömrü uzatır. Neyi - yemeyi, içmeyi ve uyumayı? Sadece yaşamı sürdüren gereksinimleri karşılamaktan ibaretse, daha uzun yaşamanın ne faydası var? Bütün bunlar sanatın cazibesi olmadan hiçbir şey değildir.

Ateistlerin yaşamak için hiçbir şeyleri olmayan garip bir efsane. Tam tersi. Ölecek bir şeyimiz yok. Yaşamak için her şeyimiz var.

Hayat ciddidir ve her zaman öyle olmuştur.

Yiyordunuz içiyordunuz  Yaşamıyordunuz ki.

Örneğin ölümü ele alalım. Çabalarımızdan büyük ölçüde kaçınıyor. Bunu geciktirmek için olağanüstü çaba harcıyoruz ve sık sık müdahalesini trajik bir olay olarak görüyoruz. Yine de onsuz yaşamakta zorlanırdık. Ölüm hayatımıza anlam verir. Zamana önem ve değer verir. Çok fazla olsaydı zaman anlamsız olurdu.

Eğer bir insanın hayatından daha değerli bir şeyi yoksa onun hayatının da değeri yoktur!..

Ölümü özlemediğim kadar çok yaşamadım.

Bir insanın hayatının ölçüsü, uzunluğunun değil, onun iyi harcanmasıdır.

Yaşamı güzel ve yaşanmaya değer yapan ne varsa, hepsi gider.

Oysa, emek vermeden insanca bir yaşam elde edilemez.

Hayatın anlamı, doğanın rahmindeki gizli bir yarıkta değil, kendi geleceklerinden sorumlu olduklarını bilen ve bu projeyi kendi ellerine alma cesaretine sahip özgür kişiler tarafından yaratılmıştır.