Yaşamak, bir ortamın çaresiz tutsağı olmaktır.

Buzdan bir kütle, mumyadan bir heykel gibi izledim kaderimi. Babam yanımda olsa bir tokat atar kendime getirirdi beni.

Doğduğumda beni vurmalıydılar, şimdi bu kasırganın içinde takıldım.

Ne kadar korkunç doğruyu bilmek, Elinden hiçbir şey gelmezken!

Ve Seniha artık bunun hep bu şekilde son nefesine kadar süreceğini çok iyi biliyordu.

Yasak, ceza, kaçış, mazlumiyet, gurbet, kimsesizlik, çaresizlik ve kahrolası bir kader: Maceramın özeti budur.

Ah Tanrım! dedi, zavallı kız kendi kendine. Bu dünyada attığım ilk adımlar acılarla mı dolu olmalı? Bu kadın bir zamanlar severdi beni, bugün neden geri çeviriyor? Ne yazık? Öksüz ve Yoksulum...

Bir an gelir kendinizi o kadar çaresiz hissedersiniz ki sanki bir zamanlar mutlu olduğunuz anlara dönmek imkansız gibi görünür ama sonra yolda yürürken yanlış köşeden dönersiniz ve kendinizİ farklı dünyada buluverirsiniz.

Ne kadar değişsem de talihim değişmiyor. Her şekil bir çemberin içine yerleştirilebilir.

Ne zaman mutlu olmaya kalksam; otur diyor yalnızlığım, otur…

İyilik bu toprakları terk etti; ölümlerden kaçmanın yolu kalmadı. Ölüm, her an, her yerde ölüm.

Tanrı niçin başkalarına verdiklerini benden esirgiyor? Tanrım, Tanrım beni niçin bıraktın?

Bir insan kapana kısılmışsa ve seçme şansı yoksa, kapanın içini dekore etmeye girişir.

Genellikle insan, kaçınılmaz olana boyun eğmeye alışmak zorunda kalır.

Düşündüm, ‘radyoterapiye giderken bir araba çarpabilir, burda zırt diye ölebilirim’? E o zaman? Ölüme giderken paniklemedim, hayatla dalga geçtim. Başka çarem yok.

Benim de kollarım bağlı senin kelepçenle / Sağ elim tutmuyor / Yitirdim büyümü, şiirlerim uçtu / Solum yetmiyor

Su gibi kendi çukurunda kuruyabilir insan.

Amor’un benimle, benim onunla / Döğüşmeden, çekişmeden sonunda / Gideceğim bir yol bulamıyorum.

Yaşamaya mecbur edildiğim hayattan doğmuş zavallı umutlarım benim!

Hepimiz kendi dışımızdaki koşulların tutsağıyız.