Kimileri Gül dediler, ömür boyu güldüler; Kimileri de Gül dediler, Gül uğruna öldüler.

Kaybedeceğini bile bile neden mücadele ediyorsun dedi, öleceğini bile bile yaşadığını unutmuştu o ama... Bozmadım.

Doğru şeyler yapmışsanız ölmüş gibi olmuyorsunuz, bunu giderek anlıyorum.

Cesaretin ölçüsü ölmek değil, yaşamaktır.

Kimi ölüler bize ne kadar yakın. Yaşayanların birçoğu ne kadar da ölü.

Bir insanın nasıl öldüğü değil, nasıl yaşadığı önemlidir.

Dilediğin gibi yaşa, nasılsa öleceksin!

Herkes ölür ama yalnızca bazıları gerçekten yaşar.

Yaşadığım hayatın hayat olmadığını, öleceğimi öğrendiğim gün anladım.

Ateistlerin yaşamak için hiçbir şeyleri olmayan garip bir efsane. Tam tersi. Ölecek bir şeyimiz yok. Yaşamak için her şeyimiz var.

Ölüm kapını çaldığı gün ona ne ikram edeceksin?

Şunu asla aklından çıkarma, ister üç bin yıl yaşa, ister otuz bin yıl, şu anda sahip olduğundan başka bir yaşamı yitiremezsin ve mevcut yaşamın sona erdikten sonra yeni bir yaşama da sahip olamazsın.

Ölümden sonraki yaşama ilişkin esas soru onun gerçek olup olmadığı değil, gerçekse bile bunun ne gibi sorunları çözdüğüdür.

Ölüm yaşayanlar için bir ders yapılmadığı sürece, yaşayan hayat boşa gider.

Uğruna ölmeye değer her şey, kesinlikle yaşamaya değer.

Ölüm daha mutlak göründükçe yaşam daha otantik olur.

Faydasız bir hayat erken bir ölümdür.

Öldükten sonra çiçeği kim ne yapsın, yani.

Ölüm mutlaka varılacak bir uçtur. Ölümden değil, iz bırakmadan ölüşten korkmalıyız.

Kim ne derse desin bu dünyadan güzel izler bırakarak gideceğimi düşünüyorum.