Yaşam kendi içinde anlamlı değildir. Boş bir tuval gibidir. Anlamın yaşamın içinde yaratılması gerekir; anlam önceden verilmez. Sana özgürlük verilir, yaratıcılık verilir, sana yaşam verilir. Anlam yaratmak için gerekli olan her şey verilir. Anlamı oluşturan temel unsurların hepsi verilir ama anlam verilmez. Anlamı sen yaratmak zorundasın. Üzerine bir resim yap.

Özgürlük denizi göremeyen kılıcın ucundaki ölü böcek gibidir.

Dünyaya daha önce olmayan dünyaya bir şey getirmelisin. Bunun ne olduğu önemli değil. Bir masa ya da film ya da bahçıvanlık olmasının önemi yok - herkes yaratmalı. Bir şeyler yapmalısın, sonra arkana yaslan ve "Ben yaptım" dedin.

Hayat resim yapmaktır, toplama yapmak değildir.

Onu size anlamını arayasınız diye vermedik, onu size anlamlı kılasınız diye verdik. (Mente 1124)

Doğarsın, hayatının bazı kısımlarını inşa etme özgürlüğün vardır. Ama ölümde seçme özgürlüğü yok. Yapılacak tek şey, yaşayacağın zamana mümkün olduğunca mana yükleyebilmek.

Özgürlük hiçbir zaman 'her istediğini yapma izni' anlamı taşımamıştır.

Hayatın hedefi özgürlüktür. Özgürlük olmadan hayatın anlamı yoktur.

Hayat öyle bir biçimde olmalıydı ki, her anı anlamlı olsun!

Özgür insan, yaratıcı insan, realiteye çevresini ve zamanını yöneten moralin gözlükleriyle bakarak fikir yürütmez; insanlar karşısında yargıç rolü oynamaz.

Güç ancak ölüleri korur.

O kadar çok tanımı var ki şiirin. Neredeyse herkes için farklı bir anlamı, farklı bir duruşu var. Yine de insanın kalbinden geçenleri, içinden geldiği gibi ortalığa dökmesi diye bir tanım getirebiliriz belki.. Benim içinse şiir, kendimi ifade etme yöntemi. Bir çeşit konuşma. Ya da hatıralara uğrama metodu. Hayatın koridorlarında savrulup giderken , "bir dakika ben de buradayım" diyebilmektir diye düşünüyorum.

Şiirden önce aşk vardı, şiirden sonra ölüm var.

Cihad içinde geçen bir hayat, kölelikten çok daha iyidir.

Benim için hayat, nefesi ilk aldığımda değil, ilk tuttuğumda başladı diye düşünüyorum.

Özgürlük, kimseden bir şey istemek zorunda kalmamaktır.

En zor hapishane, insanın kafasında yarattığı hapishanedir ve ilk fırsatta yıkılmalıdır, hayatı daha iyi kavrayabilmek için.

Ölümlerimiz, hayatlarımızı aydınlatır.Ölümlerimiz anlamdan yoksunsa hayatlarımız da yoksun demektir.Herkes aradığı ölümü ölür; kendisi için hazırladığı ölümü.

Ebedi hayatın ne olduğunu bilmem ama, bu dünyadaki hayatımız kötü bir şakadan ibarettir.

Ne de olsa hepimiz ölümden sonraki pişmanlığın bir anlamı olmadığını biliyoruz.