Doğruları konuşmak için, en az iki kişi gerekir. Biri doğru söyleyen, biri doğru anlayan... 14 Haziran 2011

Konuşmanın beceremediğini saf masumluğun susması başarır çoğu kez.

Bir çocuğa "yalan söyleme" demeyin, "doğruyu söyle" deyin.

Bütün düşündüklerinin saçma ve haksız olduğunu yüzlerine vurursanız, elbet dinlemezler sizi. Dikine değil, yanlamasına gideceksiniz. Doğruyu yerinde ve ustalıkla söyleyeceksiniz. Çabalarınız iyilik getirmese bile, kötülüğün azalmasını sağlar hiç değilse.

Sözcükler saatler gibidir; en kötüsü hiç yoktan iyidir, en iyisi pek doğru değildir.

Her sözün doğru olmalı; fakat her doğruyu söylemek, doğru değil.

Bir kere 'hayır' dedim diye asla 'evet' dememişim gibi davranıyorsun.

Sadece söylemek zorunda olduğum şeyleri dinleyecek birini istiyorum.

Anlaşılmak bir lükstür.

Herkes; kendi doğrularını, hemen her fırsatta haykırıyor.

Beni anlamalısın. Çünkü ben kitap değilim, çünkü ben öldükten sonra kimse beni okuyamaz, yaşarken anlaşılmaya mecburum.

Biri sizi en azından dinliyorsa, durum o kadar da kötü sayılmaz.

Yalnızlık başkalarından uzak yaşamak değildir, söylediğin şeylerin başkalarına uzak, anlamsız, anlaşılmaz gelmesidir.

Sözcükleri ne kadar çok yanlış kullanırsanız, o kadar çok yanlış düşünce doğmasına yol açarsınız.

Kendinizi başkasına anlatmayın, sizi sevenin buna ihtiyacı yoktur. Sevmeyen de inanmayacaktır zaten.

Benim istediğim, içimdekileri söylemeden anlaşılmaktır.

Kuşkusuz sözcüklerin gücü vardır. Ancak bu güç doğru olmak zorundadır. En azından adil olmak zorundadır. Sözcükler kendi başlarına var olamazlar.

Doğru sözler paylaşıldıkça doğru düşünceler artar, paylaşalım.

Belki de insan sevilmekten çok anlaşılmayı istiyordu.

İnsanların bizim için harekete geçmesinden çok duygularımızı paylaşmasını isteriz.