Yalnızca içteki yakındır; başka her şey uzak.

Kişinin kendi yalnızlığını duyması, kendini aşağı gördüğü anlamına gelmez; olsa olsa, kendi varlığını ötekilerden ayrı gördüğü şeklinde yorumlanabilir.

Dertleşecek bir kedim bile yoktu.

İşim düşmedikçe kendime bile uğramıyorum.

Hoşça kal gururlu dünya! Ben evime dönüyorum. Sen benim dostum değilsin! Ben de senin!

Cennetin krallığı içimizdedir; dışarıdan bize doğru itilmez.

Yalnızlık bana acı vermiyor: insanın kendisini ve kendi davranışlarını hoşgörmesi zaten yeterince zor.

Bilge bir insanın en az yalnız olduğu zaman, tek başına kaldığı zamandır...

Kimse yok. Ben varım, ben, bir de kendim.

Nereye gitsek şehir, kime gitsek bir uzaklık kalıyor, kendimize.

Asıl yalnızken yalnız değilim.

İnsan kendiyle yalnızdır. Başkalarıyla birlikteyken çoğu kişi kendiyle de değildir. Her ikisinden de sıyrılıp, çıkmak gerekir.

Hiçbir zaman tek başıma olduğumdan daha az yalnız olmadım.

Gecenin karanlığında kabirdeki yalnızlığa karşı, vakit namazlarını ve iki rekat gece namazı kılınız.

Beni yalnız yalnızlığım çoğaltır.

Yalnızlık korkusu, Türk aydınının obsesyonudur.

Düşün gücü olan, teorik dayanağı olan aydın, yalnızlığa en çok dayanabilen insandır. Eğer daha önceki zorunlu tanımlamaları tamamlamak gerekirse, aydın yalnızlığa dayanabilen hayvandır. Ve teorik güç ile yalnızlığa dayanma gücü doğru orantılıdır. Çok büyük bir doğallıkla; çünkü teori dünyadır.

Size doğrusunu söyleyeyim, yolunuzdan dönüp küçük çocuklar gibi olmazsanız, Göklerin Egemenliği’ne asla giremezsiniz.

Bana benden başka bir dost varsa bilmem lazım.

Yarısı zakkum, yarısı gülüm. Kendimi bulmam için bir rehber gördüm. Yalnız, dilsizdi ve sen onu gâayet hor gördün. Bir öğün için 10 ekmek kendine böldün, ben güldüm.