Hesabını veremeyeceğiniz işlere kalkışmayın.

Aynası iştir kişinin söze bakılmaz,

Kimi zenginliğine tutunur; kimi müdürlüğüne; kimi işine, sanatına. Çocuklarına tutunanlar vardır. Herkes kendi tutamağının en iyi, en yüksek olduğuna inanır.

Japonları ben şöyle tanıyorum: Çalışkan insanlardı. İmrenilecek bir çalışma disiplinleri vardı. Her kademedeki Japon, görevini ve sorumluluğunu çok iyi biliyordu. Onlar kadar yaptıkları işe sevgiyle bağlanan insanlar görmemiştim. Adeta ibadet eder gibi çalışıyorlardı.

Ancak bir arayıcı sahip çıkıcı olabilir.

İnsan, işine, işsiz kalıncaya kadar küfreder.

Toprak bir gün yağmurun kıymetini anlayacak; fakat o gün yağmur yağmayacak.

Zamanı geldi. Yönetmelisin. Sonuçta herkes bir zaman önderlik etmelidir.

Ne kadar kolay olursa olsun, küçük bir iş bile hata edildiği takdirde insanın başını belaya sokabilirdi.

Çok çalışarak çalışmanın değerini öğrendim.

Benim hiç tahammül edemediğim kimseler, saat kullanmayan kimselerdir; çünkü bu tip insanlar zamanın farkında olmazlar. Her işimizde, zamana verdiğimiz değer ve duyduğumuz saygıdır başarıyı ya da başarısızlığı belirleyen.

Üzerine aldığın her şeye, büyük ihtimam göster.

Doğru şartlarda söylenen söz gümüş takımlar arasında, altın elmalara benzer .

Herkes kendi işini görse, toplumun bütün işleri düzgün gider.

Zihni omurgasında sabit tutmak ve onu her türlü huysuzluk riskinden kurtarmak için işten daha iyi bir ağırlık yoktur.

Kendinizden beklediğinizden daha yüksek bir standarttan kendinizi sorumlu tutun. Asla kendinize izin vermeyin.

Zorluklar, zamanında yapmadığımız kolay şeylerin birikmesiyle oluşur.

Yapman gerekeni yap, ne olursa olsun! Görevini yap ve gerisine boşver.

İnsanların büyüklüğü yaptığı işlerin büyüklüğüyledir.

Özgürlük, başkaları tarafından disipline edilmemek için kendimizi disipline etme hakkıdır.