Suçluyu bulmak hiçbir yarayı hafifletmiyor.

Sessizce bir türkü söylüyoruz içimizde bir yaraya bakarak.

İyileşme sürecinin en kötü yanı anılarla baş başa kalmak.

Yara sıcakken acımaz, hemşireceğim. Hele bir kere soğumaya başlasın. Sen bak, seyret o kızcağız nasıl yanıp yakılacak?

Sen, kurşunla vurulanları hiç işitmedin mi, be hemşireceğim? Bazıları, vurulduklarının fakında bile olamazlar, üç beş adım koşarlar, kaçıp kurtuluyoruz sanırlar.

Kapanmayan tek yara vicdan yarasıdır.

Bazı insanlar yaralarını saklamaya çalışır, bazıları da göstermeye meraklıdır.

Benim için yazar olmak demek, içimizde taşıdığımız, en fazla taşıdığımızı biraz bildiğimiz gizli yaralarımızın üzerinde durmak, onları sabırla keşfetmek, tanımak, iyice ortaya çıkarmak ve bu yaraları ve acıları yazımızın ve kimliğimizin bilinçle sahiplendiğimiz bir parçası haline getirmektir.

Kim bilir? Belki de yaralarımıza üflerken öğrendik ıslık çalmayı...

Hiçbir gerçek, onu görmemeye çalışmaktan daha acı verici değildir.

Başkalarını suçlamaktan vazgeçtim o an, bütün suç bendeydi.

Neden birini çok sevmek, aynı zamanda o insanı derinden yaralamakla aynı olsun ki? Yani eğer öyleyse, birini çok sevmenin ne anlamı var ki?

Bir kez büyük bir yara alınca küçük yaralar önemsiz hale geliveriyor. Parmağının ucunda akan kan için ölen kimse olmaz.

İnsanın yüreğinde gerçekten derin bir yara açıldığında söyleyecek tek sözcük bile gelmiyor aklına.

İnsanın yüreğinde gerçekten derin bir yara açıldığında söyleyecek tek söz bile gelmiyor aklına.

İnsan sadece varolarak diğer bir insanda dönüşü olmayan yaralar açabiliyordu.

Bir kez büyük bir yara alınca, küçük yaralar önemsiz hale geliveriyor.

İnsanın yüreğinde açılan yaraların kapanması mümkün olmuyor.

Peki, vicdanlar yaralandığında, dökülen de bir tür kan değil midir? Hem de bu yaradan insanın gerçek insanlığı ve ölümsüzlüğü akıyor ve insan sürekli yinelenen bir ölüme gidiyor. Bugün ben bu kanın akışını görebiliyorum.

Ve Yaralarım Aşktandır.