Umutsuzluk aptalların son çözümü.

Evinin çevresindeki duvarın etrafına bir delik açmaya çalışan bir İrlandalı’ya ne yaptığı sorulduğunda İrlandalı şöyle cevap vermiş: 'Bodrumdaki karanlığın dışarı çıkması için uğraşıyorum.' Galiba, bizim şimdi yapmamız gereken de budur.

Yelkenimizdeki rüzgârı çaldılar! Yılmadık.

Sonunda dünyayı mutlaka değiştireceğiz.

Ben doğrusu birçok şeyden emindim. Hatırlıyorum; çocuklarım, kardeşlerim ‘Sen bunları yazıyorsun ama kim okuyacak ya da yazacak?’ diyorlardı. ‘Birileri okuyacak biliyorum’ diyordum.

Bir şansı olduğunu düşünmeyin. uzun vadede bu savaşı kazanacağız!

Gerekirse bir iğne ile bin kuyu kazacağız. Ama muhakkak ki suyu gün yüzüne çıkaracağız.

Umut bir çıkış yolu değil, bir çıkış yolu bulunur.

Asla başınızın öne düşmesine izin vermeyin. Asla pes etmeyin, oturun ve üzülün. Mutlaka başka bir yol bulun.

Değişiklik yok, duraklama yok, umut yok! Ancak ben devam edeceğim.

İşte pes etmemeliyim, bu yüzden : çünkü pes etmek, gerçekten de gerçek-dışı kılar onu, onları...

Geri dönersem, daha beter! Aynı korkunç yollardan bir kez daha geçmem gerekecek. Oysa ilerlersem, yolun düzelebileceği umudu var...

Asla pes etme… Ne sorguda, ne işkencede, ne hapiste, ne de duruşmalarda… Asla pes etme ve asla geri adım atma…

Belki yüzde bir veya iki ihtimal var ama bir ihtimal var. Mesele bu.

Bir kere başarısız olman, herşeyde başarısız olacaksın anlamına gelmez.

Tanrı bir kapıyı kapatırsa, son sürat koşmaya başlayıp o lanet kapıyı kır.

Nefes aldığım müddetçe umut etmeye devam edeceğim.

Nefes aldığım müddetçe gelecek için kavga vereceğim.

Hiçbir şey bitmiş değil ; yaşıyorsan hala umut var demektir.

Kazanana ya da yere yığılana kadar.