Ne düşündüğümüz, ne bildiğimiz yada neye inandığımız nihayetinde önemsiz. Asıl önemli olan ne yaptığımız.

Tanımak, anlamak, harekete geçmek gerekir.

Her eylem bir bilgi akışı ya da radyasyondur. Mutlak cevabı vardır. Dağ çiçekleri bile habercidir. Titreşerek haber verirler, bu, bir haberdir.

Yapamayanların, yalnızca vaaz edenlerin yerine YAPABİLENLER gelecek!

İki bilgi kaynağım var; biri kütüphanem, diğeri seccadem. Allah ikisinden de ayırmasın.

İnsanların çevrelerine ve kendilerine ilişkin olarak oluşturdukları düşüncelerin bir bölümü inanç; bir bölümü de bilgi biçimindedir. İnanç, bir sanı ya da bir kanıya dayanarak oluşturulup benimsenen görüşlere denir. İnanç bilginin sınırları dışında kalır, bilginin bittiği yerde başlar. Bilgi ise bilimsel yöntemlerle doğrulanma olanağına kavuşan düşünce ve görüşlere denir.

Ne istediğini biliyorum. Seni şaşkınlığa uğratmayacak bir öykü istiyorsun. Bildiklerini doğrulayacak bir şey. Daha yüksektekini, daha ileridekini ya da farklı türde olanı sana göstermeycek bir şey. Sen düz bir öykü istiyorsun. Kuru, coşkusuz bir yetenek istiyorsun.

Sorun şu ki, insanlar inancın takdir edilmesi gereken bir şey olduğunu düşünüyor. Aslında inanç , kanıtınızın olmadığı bir şeye inandığınız anlamına gelir.

Bir kütüphane, bir inancın işaretidir.

Gerçekten de, insanlar bildiklerindense bilmeyip anlamadıkları şeylere inanırlar.

Doğru olanı yapmak için neyin doğru olduğunu öğrenin.

Hayatın gerçek amacı, bilgi değil eylemdir.

İnandıkları doğrultusunda yaşamayan, gerçekten inanmıyordur.

Bilgi olmadan gösterilen çaba, ışıksız ateş gibidir.

Bilgin arttığı oranda, inanç yok olur.

Dua birey için mükemmel bir teselli olabilir, ancak dünyayı değiştirmek için elinizi taşın altına sokmalısınız.

Yapamayan açıklar, çoğu teorisyen kötü pratik sahibidir.

Bilgi değil inanç önemlidir, çünkü bilgide faydacılık, inançta fedakarlık vardır.

Az anlamak ters anlamaktan iyidir.

Bilgi hazinelerine ulaşabilen insanların sayısı ne kadar artarsa, dini inançlardan kopuş da o kadar yaygınlaşır.