“Ben belli imkânlara sahibim, Kolej’de okuyorum, İsviçre’de, Fransa’da yüksek tahsil görüyorum; benden çok daha fazla yetenekli olan ve bu tür bir tahsilden çok daha fazla fayda sağlayabilecek kimseler bunu yapamıyor,” diyerek bir eşitsizliğin varlığını ve bu eşitsizliğe karşı olmak gerektiğini, çok küçük yaşlarımda hissettim.

"Eğitimsiz bir insan için, söylenmiş sözlerin kitaplarını okumak iyi bir şeydir."

Okumayı bilen bir kimse, kendini yüceltme, çok yönlü olabilme, yaşamını ilginç, üstün ve kusursuz yapabilme gücüne de sahip demektir.

Türkler, devletin cebinden geçinen, çocukların eğitimi ile ilgilenmeyen ve sürekli başörtülü kız çocukları üreten bir topluluk.

Yeryüzünde okumak dan, başka herhangi bir konuyu öğrenmek de boşuna zahmettir.

Okumayı sevmiyorsan asla akıllı olamazsın.

Kitap kapakları açık olduğu sürece zihinler asla kapatılamaz.

Memleketin ancak okuyup yazmakla kurtulacağına inananlardanım.

Halkı öyle bir eğitmeliyiz ki gırtlağımıza sarılmasın.

Birçok kez, okunan bir kitap birinin geleceğini etkiledi.

Türkler'in çoğu modernleşmenin sürmesini, hayat kalitesinin yükselmesini, eğitim almak ve çalışmak suretiyle kendi kendilerini geliştirme fırsatına sahip olmayı istemektedir.

Bir toplumun değeri, okumuşlarıyla değil, ancak okuyanlarıyla artar.

Kitap, aklın ilacıdır.

Kitap okumalı, gürül gürül. Okuma yazma gibi var mı?

Eğer öğrenciler eğitimin tarihteki sesini, toplumsal etkilerini ve teknolojinin psikolojik eğilimini duyabilirlerse teknoloji tarafından kullanılan değil onu kullanan kişiler olarak kendilerini yetiştirebilirler.

Okumaktan başka çare yok.

Çok fazla kitap okumak zararlıdır.

Okumak öğrenmektir, kullanmak da öğrenmektir ve öğrenmek daha önemlidir.

Kitaplar bir tür zihin vitaminidir.

Anarşistler, toplumdaki herhangi bir büyük köklü değişiklikten önce uzun bir eğitim döneminin geçmesi gerektiğini bilirler.