Bir nalbant en fazla bir at yaşatır, bir baytar en fazla bir nalbant öldürür, kimimizin yaşatırken kimimizin öldürürken sınırı var.

Ölümü, öldürmeyi, canlıyı yok etmeyi hangi yüce amaç, hangi yüce dava haklı kılar? İyi amaç, doğru amaç şiddeti meşrulaştırabilir mi? İyinin, doğrunun ölçüsü ne peki?

Yaşadığım sürece çalışırım, çalışamadığım an ise ölmüş sayılırım.

Savaşırken ölenleri kahraman yapan, ölümleri değil; ölümlerinin sebepleridir.

Zenginlik bayağı bir amaçtı; ama hastalıkları insan bedeninden uzaklaştırabilmenin ve insanı acımasız bir ölüm dışında her şeye karşı dayanıklı kılabilmenin şanı kim bilir ne büyük olurdu..

Bir insanın uğruna öleceği bir şeyi yoksa, yaşamaya da hakkı yoktur.

Dünyadaki en büyük sanatçı ya da dansçı olmadığımın farkındayım, ama zaten bu benim ilgimi çekmiyor. Ben tahrik edici olmak ve insanların zayıf noktalarına basmakla ilgileniyorum.

Dünya'da küçük de olsa bir değişiklik yaratmak istiyorum.

İnsan gerçekten bilgeyse, hem yaşarken yararı dokunur, hem de öldükten sonra.

Uğur Mumcu katledildiği gün, Villa'da çalışıyordum, 24 Ocak 1993, Temren haber verdi, hiç beklemiyorduk ve artık acele etmem gerektiğini düşündüm. Arkasından Eşref Paşa'nın, Şubat 1993 ve hemen sonra da Turgut Bey'in, Nisan 1993, ölümlerini idrak ettik. Zamanımın azaldığını hissettim.

Yönetici için korkutma şiddetin kendisinden daha etkilidir.

Türk aydını on yıllarla ölür, dergilerle doğar.

Türk aydınını sarstım. Türkiye tarihinin altını üstüne getirdim.

İntihar, eylemsiz ölümdür.

Ölüm, son derece teoriktir.

Yazdıklarımla Türk düşüncesini altüst ettiğimi kabul ediyorum. Bana yöneltilen her türlü övgü ve bu arada husumetin kaynağında bu altüst edişin bulunduğunu biliyorum.

Beni çıkartın, son 40 yılda Türkiye’de hiçbir ciddi tartışma kalmaz!

Diri Olan Ben’im. Ölmüştüm, ama işte sonsuzluklar boyunca diriyim. Ölümün ve ölüler diyarının anahtarları bendedir. Bunun için gördüklerini, şimdi olanları ve bundan sonra olacakları yaz.

"Her nefis ölümü tadacaktır." ayeti bankalara ve makam koltuklarına yazılmalı. Tabutlara, mezarlıklara değil.

Bakacağım tek yön önüm, doğru rotayı izler gözüm. Rüzgâra emânet sözüm, hasretlerle yandı gönlüm. Yalnızlığım kalbime zulüm, korkutmakta her an ölüm. Ben bir pembe diziyim, her günüm bir bölüm.