Pek çok genç, gerçek yönünü bulmazdan önce yanlış işlerde çalışır. Zaman ve rastlantılar onları sonunda yola getirir.

Kaderi erkekler şekillendirmez, kader insanı bir saatliğine yaratır.

Yollarımız burada ayrılıyor, Artık birbirimize iki yabancıyız. Her ne kadar acı olsa, ne kadar güç olsa, Her şeyi evet her şeyi unutmalıyız. Her kaderin tesellisi bulunur, üzülme, İnsan ne kadar sevse unutabilir. Mevsimler, gelir geçer, yıllar geçer… Sen de unutursun bir gün gelir.

Bir insan treni kaçırırsa başka bir tren gelir onu alır. Bir ulus treni kaçırırsa başka bir ulus gelir onu alır.

Herkes ne zaman ölür; elbet gülünün solduğu akşam!

Herkesin geleceğini yaratan şey geçmişidir.

Bazen olmaz. Hayat istediğini sunmaz, sunsa da uymaz. Ya zaman yanlıştır; ya mekan. Belki de insan.

Her şey için zaman vardır.

Gün yüzü gören her şey yok olmaya yargılıdır.

Yine kırk yaş yine kır saç, yollarla duraklar değişmiyor.

Geçmiş kabul etmiş olsa da, gelecek bazılarımızı kabul etmeyecektir.

İnsanın yıldızının parladığı anı bekler.

Evrende tesadüfe, tesadüf edilmez.

Yaşamla karşıtlık oluşturan, ölümden ziyade, yaşlılıktır. Yaşlılık, hayatın parodisidir; oysa ölüm, hayatı bir yazgıya dönüştürür: Ona bir kesinlik boyutu kazandırarak, onu sınırlamak ve korumak yoluyla bir yazgıya dönüştürür. Ölüm, zamanı yürürlükten kaldırır.

Zamanın ne yapacağı belli olmaz, güvenilecek bir şey değildir.

En tesadüfü bile uzak bir yoldan gelen gerekli olandır.

Geleceği satın alabilecek tek şey bugündür.

Bir gün yetmiyor mu bu size, bir gün dilsiz oldu, bir gün ben kör oldum, bir gün sağır olacağız, bir gün doğduk, bir gün öleceğiz, aynı gün, aynı an, yetmiyor mu bu size?

Hiçbir zaman çıktığın kapıyı hızlı kapatma, geri dönmek isteyebilirsin.

Şans, kader ve kısmet, yararlanmasını bilenler için vardır.