Teoride, pratik ve teori arasında bir fark yoktur. Ama pratikte, vardır.

Teori yapmadan çalışalım, hayatı çekilir kılmanın yegane yolu budur.

Düşüncenin kendini gerçekleştirmeye çabalaması yetmez, gerçeklik de düşünceye doğru çaba göstermelidir.

Hiçbir şey yaşanmadan gerçek olmaz.

Kağıt üzerinde tasarlanan pek çok şey pratikte düşünülen sonucu vermez. Tatbikte ısrar edildiğinde de elde edilen sonuçlar parlak olmaz.

Roosevelt öldü, Truman geldi, Kennedy öldürüldü, Johnson çıktı, Nixon düşürüldü, Ford yükseldi. Hiçbirisinin de çıktıkları yerlere çıkacaklarını düşünemeyiz; düşündüğümüz şudur; çıkanlar, İsrael lobisinin adamlarıydılar ve zamanlarında İsrael Devleti, 1948 ve 1967 ve 1973-1974 olmak üzere, üç kez kurulmuş oldu. Teori işte görülmemiş bir pratiği ortaya çıkarabilmektir.

Pratik günü yaşamaktır. Teori geleceği. Pratik, geleceği hazırlar; teori haber verir.

Pratik, teori değildir. Teori, tek tek pratikten çok ötedir. Teorinin geçerli sayılabilmesi için kendisine tıpa tıp uyan bir pratik bile gerekli değildir.

Her şey güllük gülistanlık olacak olsaydı gerçekten imtihan olmazdı. Gelişigüzel doğar, büyür, ölürdük.

Dün ve bugün teoriyi, bugün ve yarın pratiği hazırlar.

İnsanları tedirgin eden, olan biten değil, olan bitenle ilgili inandıklarıdır.

Bir gün bir alışveriş merkezinden kovulmuştum, ancak o günden beri kaç yuvaya davet edildiğimi tahmin edemezsiniz. Sizce hangisi daha önemli?

Şiirdeki aşkla hayattaki aşk ne kadar birbirine benzemiyormuş.

Unutulmaması gereken, hayatın her evresinin kendine özgü güzellikleri olduğudur, oysa öldüğünüz zaman elektrik düğmesini bulmak zordur.

Kitaplar bize böyle olağanüstü insanlar olduğunu söylerler, buna karşılık kendi deneyimlerimiz ne gösterir?

Gerçek savaş, asla kitaplardan içeriye adımını atamayacaktır.

Asıl savaş asla kitaplarda yer almaz.

İnsana ölüm kadar acı da gereklidir.

Hayatın aslında bir masala benzediği doğruymuş.

Hayat ne kadar da korkunçtu.