Mutlak kesinlikteki bir bilgiye ulaşabilmemiz için tecrübelere değil de, düşünmeye dayanan sentetik yargılara inanmalıyız.

Bütün sahip olduğumuz bilginin tecrübe ile başladığına şüphe yoktur.

Bütün sahip olduğumuz bilginin tecrübe ile başladığına şüphe yoktur.

Gerçek bilgi, disiplinli ve denenmiş bilgidir.

Devrimci politka, eninde-sonunda, bir bilgi sorunudur. Devrimcilik, eninde-sonunda, epistemolojik bir süreçtir.

Öğrendiğim her şeyin bana öğretildiğini sanmayın. Bir çok şeyi kendi göbeğimi kendim keserek öğrendim. Hatta en sağlam bilgilerimin doğrudan bana öğretilenler değil, kendi içimden keşfettiklerim olduğuna inanıyorum.

Risk, ne yaptığınızı bilmediğiniz zaman geçerlidir.

Sorun şu ki, insanlar inancın takdir edilmesi gereken bir şey olduğunu düşünüyor. Aslında inanç , kanıtınızın olmadığı bir şeye inandığınız anlamına gelir.

Okudum; okuduğumu yol yol dokudum. Gördüm; gördüğümü lif lif ördüm. Duydum; duyduğumun en güzeline uydum. Sonra, demet demet topladım, yazdım, yazdım...

Bilgi, özne ile nesne arasındaki bağdır.

Yaşlandıkça sürekli daha fazla şey öğrenirim.

Kendi tecrübenin avantajı büsbütün kesinliğe sahip olmandır.

Tecrübelere dayanan bütün bilgiler şartlı geçerliliğe sahiptirler ancak. Bu ilkelerin gözden geçirilmeye ihtiyaçları vardır. Bunlar su götürmez değildir.

Tümevarımsal mantığın belirli bir bilgi durumuna uygulanmasında, doğrulama derecesini belirlemek için mevcut toplam kanıt temel olarak kullanılmalıdır.

Bilmek inanmaktan üstündür. Bilmek, HİÇBİR şüphenin olmadığı anlamına gelir.

Doğru düşünce bilgidir.

Meyvelerinden soyunan “bilgi ağacı”, gelen her yeni dönemde, daha çok meyve döker.

Yaşayarak öğrenmek, bedeli en yüksek öğrenme biçimidir.

İdare işinde tecrübe her şeydir.

En kısa yol bilinen yoldur.