Siyasetsiz din olmaz, dinsiz de siyaset olmaz.

Şöyle uzakta durup baktığım zaman, insana inanmayanların önderliğinde giden insan yığınlarında, bana son derece dokunan bir şey var.

Bütün zenginliğin bir avuç açgözlü insanın elinde bulunduğu ve çoğunluğun sefalet içinde yaşadığı bir toplumda kimse mutlu olamaz.

Sefalet asla bitmeyen bir eşleşmedir.

Sevgi ve inanç insanlığın varlığını sürdürmesi için bedelsiz kullanılabilecek yegane iki şeydir.

Dinler çoğunluğun korkusu ve azınlığın kurnazlığı üzerine kuruludur.

İnanıyorum ki, herhangi birimiz bağnazlıkla takiyeciliğin üzerine çizgi çekebilir. Yeter ki doğru çizgi bulunsun.

Ateist, gerçeklikle azıcık irtibat kurarak komşularının fantezi yaşamlarıyla irtibatı epeyce koparmış olur.

Tanrı olmadan demokrasi uzun süre ayakta kalamaz, kalamaz!

Bir kişinin aldanması, akılsızlık olarak tanımlanır. Birçok kişinin aldanması ise DİN olarak tanımlanır..

Adam görünmez bir adam gördüğünde deli oluyor. On kişi onu bir tarikat olarak görüyor. On milyon insan onun saygın bir din olduğunu görüyor.

Bir çağa ait din, bir sonraki çağ için edebi eğlencedir.

Kuzey İrlanda halkına ateist olduğumu söylediğimde, seyircilerden biri ayağa kalktı ve 'Evet, ama inanmadığınız Katoliklerin Tanrısı mı yoksa Protestanların Tanrısı mı?'

Bizler insanların kendi aralarındaki ilişkilerinde Tanrı rolü oynayan devlete ilişkin bir yığın kör inançlar içinde yetiştik.

Uyduruyorlar, sonra da uydurduklarına inanıyorlar.

Kendi dinlerimizi oluşturduk ve dışımızdan geliyormuş gibi yaptık.

Toplumda güven sağlanması dini inançların azalmasına neden oluyor.

Dünyanın çoğu dini tutkularla köpürüyor.

İnançlar insanları birbirinden ayırır. Şüphe onları bir araya getirir.

İnançlar sembolleri yaratır ve semboller inancın yerine gecmeye baslar. Çoğu zaman inançlar uğruna değil, semboller uğruna savaşılır.