Kuzey İrlanda halkına ateist olduğumu söylediğimde, seyircilerden biri ayağa kalktı ve 'Evet, ama inanmadığınız Katoliklerin Tanrısı mı yoksa Protestanların Tanrısı mı?'

Yalan, ona inanmaktan hoşlananlar çoğaldıkça, "doğru" sayılmaya başlar.

İnsanları tedirgin eden, olan biten değil, olan bitenle ilgili inandıkları.

Siyasetsiz din olmaz, dinsiz de siyaset olmaz.

Siperlerde ateist olmaz.

Bir şeyin öyle olduğuna duyulan sarsılmaz inanç, o şeyi öyle yapar mı?

Çok iyi rol yapanlar sadece sahneye çıkanlar değildir.

Şöyle uzakta durup baktığım zaman, insana inanmayanların önderliğinde giden insan yığınlarında, bana son derece dokunan bir şey var.

Putları oldukları gibi tanımak onların büyüsünü bozmaz.

Hangisi daha tehlikeli: fanatizm mi yoksa ateizm mi? Fanatizm, kesinlikle birkaç bin daha tehlikeli; ateizm asla kanlı bir tutku vermez insana. Ancak fanatizm verir; ateizm suçun karşısındadır, fanatizm ise suçu işlemeye yönlendirir.

Beyazlardan korkmalısın dediler bana ama burada bütün suçları benim ırkım işliyor.

Ha, anlıyorum. İnsanlar, var olması mümkün olmayan şeyleri görmek istemiyorlar.

Tanrılar ateistler gibidir; bu onlara bir amaç verir.

Sevgi ve inanç insanlığın varlığını sürdürmesi için bedelsiz kullanılabilecek yegane iki şeydir.

Beyin gerçeği arama organı değildir, inanma organıdır.

Her sabah haberlerle uyanıyorum. Kan döküldü.

Araştırmak ise imansızlığa sevkeder. Ben araştırdım ve imansızım!

Bilimi anlamaya başlamadan önce, Tanrı'nın evreni yarattığına inanmamız doğaldı. Fakat artık, bilim çok daha ikna edici bir açıklama sunuyor. 'Tanrı'nın aklını okuyabileceğiz' sözüyle kastettiğim şayet bir Tanrı söz konusu olsaydı, ki yok, bu Tanrı'nın bileceği her şeyi bilebileceğimizdi. Ben ateistim.

Dinler çoğunluğun korkusu ve azınlığın kurnazlığı üzerine kuruludur.

Tanrı'nın tek kusuru, var olmamasıdır.