Savaş, kazananla sonuçlanan bir dizi felakettir.

Bizim en son savaşımız iki yüz yıldır sürüyor: Bizim bu 'iki yüz yıl' savaşımız, şair, müzisyen, yenilikçi Sultan Üçüncü Selim ile başlıyor, ilk büyük kaybımızdır. Ancak durmuyor. Savaşımız sürüyor.

Akıllılar dövüşmeden kazanırlar, cahiller kazanmak için dövüşürler.

Kendini boşuna harcamış olur insan, dilediğine ulaşıp da sevinç duymazsa. Yıktığın hayat kendininki olsun daha iyi, yıkmakla kazandığın yapmacık bir mutluluksa.

Barışın hiçbir maliyeti yoktur. Buna ek olarak tüm masrafıyla herhangi bir zaferden son derece daha avantajlıdır.

Mısır’ı aldık, lâkin Sinan Paşa’yı kaybettik!..

Kültürler arasındaki savaşlarda, kaybeden kültürdür.

Onlara vurun, kötülüğü vurun ki kötülük mağlup olsun.

Allah yolunda savaşanlar galip gelecektir!

Allah yolunda savaşanlar galip gelecektir!

Var olmak baştan sona bir savaştır. Hayat ise devam eden bir zafer.

Güneşi kaçırdım diye göz yaşı dökersen yıldızları göremezsin.

Hangi savaş meydanı, hangi yenilgi, hangi zafer? Hangi kent, hangi ülke, hangi çağ? Bu kaçıncı ölümün senin?

Sınıra dayamış galip bir ordu güzel sözlerle durdurulamaz.

Düşmüşse düşmüştür.

Bu dünyada en büyük savaş insanın kendisiyle olan savaşıdır, bencilliğini yenen insan en büyük zaferi kazanmış demektir.

Kaybedilmiş günlerin en kötüsü, bir defacık olsun, gülmeden geçilenidir.

Her zaferden sonra pişmanlık duyulur. Pişmanlık duyulmayan tek zafer cehaleti yenmektir.

En korkulacak an zafer anıdır.

En büyük tehlike zaferin eşiğinde durur.