Cinsel ahlakın ilk ve tek ilkesi: suçlayan her zaman suçludur.

Yeryüzünde biyolojik temelli belirgin, psikolojik temelli belirsiz bir adalet vardır, ikisini de hissedemiyorsan sosyal temelli bir adaleti gözeterek davran.

Kendini suçlayan insan, suçlayıcı toplumun elinden kurtulmak için, kendi suçunu gün evvelinden kendi eline alan insan demektir.

İnsanın içinde durdurucu düzenekler zayıfsa, bunların dışarıda kurulması gereklidir. Ahlaki öğretiler ve din sanıldığından lüzumludur.

Eğer içimizde bir vicdan bulunuyorsa o doğuştan gelme değildir.

İnsan, doğası gereği kime zarar vermişse ondan nefret eder.

Hiçbir şey insan kalbindeki vicdandan daha korkunç bir şahit veya daha dehşet verici bir suçlayıcı olamaz.

Vicdan, hareketlerimizin hemcinslerimiz ve dolayısıyla kendimiz üzerinde tesir yapabileceği şuurudur. Vicdan azabı ise hareketlerimizin, muhitimizin kin ve nefretini üzerimize çekebileceğini düşünerek hissettiğimiz korkudur.

Körelme koşulları o kadar gönüllü oluyor ki, suçluluk duyuyorlar.

Çocuklar, ben anladım bu vicdan azabı denilen şeyi. Hiç kimse kendisininkini hatırlamıyor. Herkes başkalarının çekmesi gereken vicdan azabını biliyor.

İnsan buna dayanamıyor, diyorum, neden vicdan azabı çektiğini bilmeden yıllarca vicdan azabı çekilemiyor.

Vicdan azabı, insanın içinde bir cehennemdir.

Merhamet bir erdemdir" diye düşünebilirsiniz. Evet, bir erdemdir, ancak tek boyutlu her erdem derhal bir ahlaksızlığa dönüşür, çünkü gerçek erdem bir dizi erdemin iç içe geçmesi ve sosyal olarak ifade edilebilecek işlevsel bir kimlikle bütünleşmesidir. Eğer merhametin yöneldiği varlık sizseniz, merhamet harika olabilir. Ancak merhamet dünyayı ağlayan çocuklar ve yırtıcı yılanlar olarak ikiye bölme eğilimindedir. Yani eğer ağlayan bir çocuksanız, ne âlâ. Ancak yırtıcı yılanlardan biri olarak tanımlanırsanız, dışarı baksanız iyi olur. Şefkat, yolunuza çıktığınız için sizi yerken anne boz ayının yavruları için hissettiği şeydir.

Hüzünlü bir vicdan insanı mikroptan daha hızlı öldürür.

Bilgilerini ve yeteneklerini iyi amaca yöneltmeleri de psikolojik eğitim almalarıyla ilişkilidir.

Izdırapların en büyüğü kendi kendini suçlu görme duygusudur.

Ah insanlar!... Vicdanlarıyla bir türlü gizli sözleşme yaparak rahatlama imkanını bu danışıklı dövüşte ararlar.

İnsanlar tuhaftır; fena bir şey yapmakta olduklarını hissedecek olurlarsa, mutlaka en evvel vicdanlarını susturacak bir sebep bulurlar.

İnsanın kendisine çektirdiği acıya azap denir. Teknik adı vicdan azabıdır. Bugüne kadar binlerce hayalet hikâyesi duymuşsunuzdur. İşte bunların başlangıcı da bu vicdan azabıdır. Dünya üzerinde hayalet gördüğünü iddia eden ilk insan, yaşarken canını yaktığı dostunu öldükten sonra o kadar çok düşünmüş ve kendine o kadar çok kızmıştır ki, yıllardır tanıdığı bir yüzü, bedeni evinin odalarında uçuşurken görmeye başlamıştır. Sonra bu olayın üstüne binlerce yıl binmiş ve insanlar her yerde hayaletler görmeye başlamıştır. Oysa hayalet dediğin şey, yaşarken kazık attığın insanlar öldükten sonra duyduğun vicdan azabının sana oynadığı bir tiyatrodur. Vicdan azabı öyle bir hikâyedir ki, aynı hayaletler gibi adamı korkudan öldürür.

Vicdan, içinizden geçen Birisi bakıyor olabilir sesidir.