Günümüzde insanlar her şeyin bedelini ve hiçbir şeyin değerini bilmezler.

Toplumumuz, üst üste konmuş paranınki dışında bütün derinliklerden korkuyor.

İnsanlar değerli olmayı unuttular, önemli olmaya çalışıyorlar.

On üç-on dört yaşlarımıza denk gelen dönemlerde okuyan yazan ağabeylerimiz, ablalarımız sayesinde materyalist felsefe ile tanıştık. Diyalektik materyalist felsefeye göre dinin doğuşu özel mülkiyetin ve beraberinde devletin doğuşuyla neredeyse birlikte olmuştu. Ve din parayı ve dolayısıyla devleti elinde bulunduran mutlu azınlığın halkı aldatmak için kullandığı bir uyuşturucuydu.

İnsana insanlığı oranında insanlık yaptığı için insana insan dendi.

Tüm büyük şeyler, bütün insanlık onlara karşı çıksa da, büyüklüklerinden bir şey yitirmezler.

Hayatı bu kılığa sokmak, insanlara da tanrılara da yakışmaz.

İnsanın dilediği gibi kullanabileceği bir nesne nasıl insandan daha kıymetli olabilir..?

Çiftçiler yeryüzünün en değerli yurttaşlarıdır.

İnsanların altın ölçmek için mihenk taşları vardır. İnsanları ölçen mihenk taşı da altındır.

Sevgi ve inanç insanlığın varlığını sürdürmesi için bedelsiz kullanılabilecek yegane iki şeydir.

Herkesin bu derece birbirine benzediği bir toplumda, yalnızca anormalliğin bir değeri vardır.

Alınan onurlar yaratılanları fazlasıyla aşıyor.

Ateist, materyalist anlayışın arkasında bir Yahudi; hayvani cinsellik anlayışının arkasında bir Yahudi; ailenin yıkılması ve toplumdaki kutsal bağların çözülmesi arkasında bir Yahudi vardır.

Üstün, nadir bulunan zekaya sahip insanlar yalnızca yararlı olan bir işe girmeye zorlandıklarında en güzel resimlerle süslenip sonra da mutfak kabı olarak kullanılan değerli bir vazoya benzer.

Şöhret edinilmeli, fakat onurun sadece kaybolmamasına dikkat etmek yetecektir.

Onur kazanılmamalı, sadece kaybetmemek yeter.

Faydalı insanları, deha sahibi insanlarla mukayese etmek, tuğlaları elmaslarla mukayese etmek gibidir.

Zenginler, yiyeceklerine fakirler kadar değer vermezdi.

Anlamsızlaşmış bakışları çoğunun. Şeytanlaşmış içi melek görünen çocuğun. Düşününce kötüyü tahmin edemezsin ateşini içime işleyen soğuğun. Bana bir çıkış yolu bulun, sonu gelsin kâbusumun.