Çocuktuk, başka bakardık Dünyaya Yaşam bu ya büyüdük.

Olmuyordu. Huzurunu yaşadığı günde bulamayan insana kurtuluş yoktu.

Dünya ve dünyasal tutkular geçer ama Tanrı'nın isteğini yerine getiren sonsuza dek yaşar.

Yaşamdan kaçarak huzur bulamazsın.

Dünyada kaygısız, huzurla, sevinçle yaşamaktan daha büyük zenginlik olabilir mi?

Dünya yaşayanlara aittir, ölülere değil.

Şimdi ağlıyorum sonunda, dünyayı olduğu gibi düşünüyorum. Neden nefret etmeye devam ediyoruz, neden huzur içinde yaşayamıyoruz?

Şu dünyaya bir kez adımınızı attınız mı, ölmek için yeterince yaşlısınız demektir.

Dünyayı aydınlatan salt sevgidir sanır insan. Ama sevgiyi besleyen, olanca güzelliğiyle dünyadır aslında.

Mutlu bir yaşam, kendi doğasıyla uyum içinde olan bir yaşamdır…

Yaşamın büyük organizatörün büyük organizasyonu olduğunu düşünüyorum ve bu dünyadan ibaret olmadığına inanıyorum.

Bazı şeyleri kabul edip, isyan etmeyi bırakmamız gerekiyor.

Dünya güzel bir gezegen. O bizim her şeyimiz, hayatta kalabilmemiz için önemli ve Uzay İstasyonu onu gözlemlemek ve onun fotoğraflarını paylaşmak için muhteşem bir bakış noktası.

Dünyaymış! Dünya da ne demekmiş? Dünya işte bizim olduğumuz yerdir, hayat da bizim yaşadığımızdır.

Bana göre değildi bu dünya; bir avuç yüzsüz, dilenci, bilgiç, kabadayı, vicdansız, açgözlü içindi; onlar için kurulmuştu bu dünya. Yeryüzünün, gökyüzünün güçlülerine avuç açanlar, yaltaklanmasını bilenler için.

Korkunun hüküm sürdüğü bir dünyada, rüyada bile huzur yok.

Yaşantınızın her alanında kusursuzluk arayışınızı bıraktıkça, yaşamın kendi içindeki kusursuzluğu keşfedeceksiniz.

Daha çok sevgi olan bir dünya yaratmak için size düşeni yapmanın huzuru yeter.

Hayatın adil olmadığı gerçeğini kabullenin.

Senin bu emek ve mücadele patırtısıyla dolu, harıl harıl işleyen dünyanda koşuşturan kalabalıklar arasında senin huzurunda durayım, yüzüm yüzüne karşı.