Zeka olmadan sezgi, bir içgüdüden ibaret kalırdı.

Zeki bir insan, sadece doğru akıl yürüten değil, zihni nesnel içerikleri algılamaya açık, onların özsel yapılarından etkilenebilen ve bunu sözle ifade edebilen insan demektir.

Aklım, kendine mezar kazabileceğin kadar derin.

Tembel bir aptal sevimli olabilir, çalışkan bir aptal ise tehlikeli ve ürkütücüdür.

Biz Kafamızı Kullanarak, Ayağımızla Gol Atıyoruz.

Akıllılar dövüşmeden kazanırlar, cahiller kazanmak için dövüşürler.

Düşünce bir defa uyandı mı, bir daha uyumaz.

İnsan düşünmeye başladığında artık etrafa körü körüne saldırmaz.

Akıl azaldığı oranda kaygı da azalır.

Eğer bir adam herhangi bir dini öğretinin öne sürdüğü tüm saçmalıkları sorgulamaksızın kabul ediyor ve hatta bunlar arasındaki çelişkileri görmezden geliyorsa, o zaman bu adamın zekasından şüphe edebiliriz.  İçgüdüsel tutkular akılcı çıkarlardan daha güçlüdür.  Bedenimizi hasta eden benliğimizin baskısıdır.

Eğer bir adam herhangi bir dini öğretinin öne sürdüğü tüm saçmalıkları sorgulamaksızın kabul ediyor ve hatta bunlar arasındaki çelişkileri görmezden geliyorsa, o zaman bu adamın zekasından şüphe edebiliriz.

Şükür ki yüz tane ahmak bir araya gelse bir tane akıllı adam etmez.

Öfkeli bakan değil, akıllı bakan korkunç ve tehlikeli görünür. Kuşkusuz insan beyni aslanın pençesinden daha korkunç bir silahtır.

Aptal birinin sersem bilincinde yansıyan tüm görkem ve hazlar, rahatsız bir hapishanede Don Kişot’u yazan Cervantes’in bilinci karşısında çok yoksuldurlar.

Eğer yanılsamaya ihtiyaç fazlaysa cehalete çok büyük miktarda zeka yatırımı yapılabilir.

Akıl bir düşünce demetidir. Düşünceler düşünen var olduğu için yükselir. Düşünen egodur. Ego arandığı takdirde otomatik olarak yol açılacaktır.

Kalbi etkileyen, aklın anlamadığı nedenler vardır.

Akıllı olmak da bir şey değil, mühim olan o aklı yerinde kullanmaktır.

İyi bir akla sahip olmak yeterli değildir. Aslolan şey onu iyi kullanmaktır.

Cesaret, tehlike karşısında akıl ve zekanın kullanılmasıdır.