Hiçbir günâhı küçümsemeyin, çok çalışın. Boş gezenler, zengin bile olsa, arkadaşları şeytan, kalbleri şeytanın konağı olur.

Elbiselerin kibir kokulu, kalbinin içi fesat dolu... Fikir - zikir aynı ânda bitirir okulu. Fark edilmez sandığın komik iblis oyunu, ezelden beridir ona elini veren kaptırmıştır kolunu!...

Kin şeytanın kahkahasıdır.

Cehennem boş; tüm şeytanlar burada.

Fazilet güzelliktir; fakat güzel kötülükler şeytanın süslediği baş sandıklardır.

Çalışmak, uçup gidebilecek bir alışkanlıktır; bırakması kolay, yeniden başlaması zor bir alışkanlıktır.

Şeytan bir kardeşi bana yakınsa nasıl alabilir?

Düşünmek denilen hakiki çalışmadan kaçmak için insanoğlunun bulamayacağı hiçbir bahane yoktur.

Şeytanın en büyük aldatmacası masumiyettir.

Cehennem boş, tüm şeytanlar burada.

İnsanlar, tabiatları itibariyle şeytan olmaya yatkındırlar.

Tembellik, yeteneklerin ölüm döşeğidir.

Çalışan insan insanları sever, insanları seven insan insanlık için daha çok çalışma ihtiyacı duyar. Çalışan insan kötülük düşünemez. Çünkü kötülük düşünmeye vakti kalmaz.

Dünya istekli olanlarla dolu; bazıları çalışmaya istekli geri kalanlar da onları kendi hallerine bırakmaya.

Tembellik şehvetin toprağı, ekinidir; şehvete sunulan bir fırsattır. Aylak insan Şeytan’a götüren okula gitmiştir: O kişi bütün işleri bir tarafa bırakır, Şeytan ona kötülüğü öğretecek, kötülükle yaklaşacak, onu kötülüğe sevk edecek vakti bulsun diye.

Boş bir kafa, şeytanın çalışma odasıdır.

Şeytan, içimizdeki bozuk ve iğrenç arzuların ta kendisidir! (Büyünün Gözleri; 2000, Perde II, Sahne II, p. 43)

Kuzum, ayıp mı çalışmak, günah mı yük taşımak? Ayıp: Dilencilik, işlerken el, yürürken ayak.

İnsan illa bir şeyler yapmalı!meşguliyet her şeydir.

Kendini çalıştırmayı bilen insanlar her zaman boş zamanları bulurken, hiçbir şey yapmayanlar sonsuza kadar acele eder.