İnsanların düşünme zahmetinden kurtulmak için yapamayacakları hiçbir şey yoktur.

İnsanlar yiyecek yemekleri ve yatacak yerleri olduğunda düşünmeyi reddederler.

Çalışmak hayat, düşünmek ışıktır...

Çalışmak, uçup gidebilecek bir alışkanlıktır; bırakması kolay, yeniden başlaması zor bir alışkanlıktır.

Neden mi düşünüyorum? Çoğu şeyi düşünmemek için.

Ben en verimli şekilde ancak yürürken düşünebiliyorum ve yürüyüşün uzaklaştıramayacağı hiçbir saplantı düşünemiyorum.

Tıpkı bir generalin ordusunu harekete geçirmeden önce bir harita üzerinde minyatür figürleri hareket ettirmesi gibi düşünmek de fazla enerji sarf etmeden deneyler yapmaktır.

Tembellik, yeteneklerin ölüm döşeğidir.

Dünya istekli olanlarla dolu; bazıları çalışmaya istekli geri kalanlar da onları kendi hallerine bırakmaya.

En zengin toprak, ekilmemişse, en sıradan yabancı otları üretir.

Boş bir kafa, şeytanın çalışma odasıdır.

Düşünmek insanların hiçbir şey yapmadıkları zaman yaptıkları şey.

Düşünmek bir nesneye bağlanmakla başlar.

Un var, şeker var, yağ var, neden helva yapıp yemiyorsun?

Kuzum, ayıp mı çalışmak, günah mı yük taşımak? Ayıp: Dilencilik, işlerken el, yürürken ayak.

Kendini çalıştırmayı bilen insanlar her zaman boş zamanları bulurken, hiçbir şey yapmayanlar sonsuza kadar acele eder.

Düşünenlerin, kendilerini temiz tutmak için ara sıra fikirlerini değiştirmeleri iyi olur.

Etraflıca çalış, doğru bir şekilde araştır, dikkatlice düşün, düşündüklerini gözden geçir, ciddi ve samimi bir şekilde uygula.

Zihinsel sükunet değil tembellik aradıkları.

Zihin genelde kişiliğin atılmış, kullanılmadığından ötürü küflenmiş, durur. Dışarıdan hazır alıp üstünde hiç kafa yormadığı, kendi akıl makinesinin üretmediği formüllerle yaşar.