Savaşın başardığı, onsuz daha iyi başaramayacağımız hiçbir şey yoktur.

Hayat bir kuruluşun değil, bir yıkılışın ifadesidir. Neye dayanacaksınız? Neye tutunacaksınız? Her şey yıkılıyor.Ortada hiç. Hiç. Hiçbir şey yoktur.

Sonuçta savaş dediğiniz şey, anlamadığınız ne varsa odur. Bu devasa, evrensel boyutta bir soytarılıktır.

Nükleer silahların kullanımıyla dünyayı yok etme gücü, kullanılamayan bir güçtür - böylesine korkunç bir ahlaksızlık fikrini kabul edemeyiz.

Artık bir masa çevresinde çözümlenemez hale gelen düşmanlıklar, şimdi pazarlık, güçlü patlayıcılar, atom bombaları, sakat insanlar ve parçalanmış cesetlerle yapılıyor diye ortadan kalkmaz.

İnsanlar ellerine neden silah aldıklarını bilseler o silahları parçalarlar.

Savaş öldürdüklerinden daha fazla neden olduğu şeytanilikler yüzünden kötüdür.

Savaş, insanlığın sonunu getirmeden önce insanlık savaşa son vermelidir.

İnsanlık savaşlara bir son vermelidir, savaşlar insanlığa bir son vermeden önce!

Birbirine saldırmış iki ordu, intihara kalkışmış bir büyük ordudur.

Esasen bütün milletlerin kudurmuş gibi, boğaz boğaza, milyonlarca insanı parçalamalarını manasız buluyordum.

Savaşı sonlandırmazsak, o bizi sonlandıracak.

Savaşı biz bitirmezsek, savaş bizi bitirecek.

Savaş, cehennem felaketidir.

Savaş yalnız kentin barış günlerinde ışıl ışıl yanan çarşısını değil, içinde yaşayan binlerce insanın aydınlık dünyasını da karartmıştı.

Savaş, bulduğu ülkeyi bir daha bırakmaz.

Savaş söz konusu olduğunda hiçbir masraftan ve zahmetten kaçınmazlar. Hiçbir şey önemli değildir onlar için. İster hukuk, ister din, isterse barış çiğnensin, hatta insanlık batsın, umurlarında olmaz.

Savaşın sonunu yalnızca ölüler görür.

Felâketin en büyüğü savaştır.

Kopernik de bir Aristotales müridi idi, ama, bir yola çıktı ve sonunda, Aristotales fiziğini yıktı. İstemeden yıktığından emin olabiliriz. Mustafa Kemal'in de yola çıkarken, bu yolculukla, yıktığını yıkacağını bildiğini söyleyemeyiz.