Zamanı yenince hep aynı anın içindeyiz.

Zamanı durdurup sonsuza kadar bu anda kalmak istiyordum.

Geçmiş veya gelecek yoktur; sadece sonsuz bir şimdi vardır.

Sonu olmayan tek şey şimdiki zamandır.

Burası ve şimdiki an sonsuzluktur.

İnsanlar sanatımın bana çok kolay bir biçimde geldiğini düşünerek büyük hata ediyorlar. Hiç kimse besteciliğe benim kadar zamanını ve düşüncelerini adamamıştır. Geçmişten şimdiye kadar yaşamış hiçbir büyük besteci olmasın ki, onun eserlerini defalarca çalışmış olmayayım.

Müzik, zamanı sindirmek için sahip olduğumuz en iyi araçtır.

Hepimiz geleceği çok fazla düşünüyoruz. Bu sebeple de bugünümüzü heba ediyoruz.

Durursa anlaşılır saatin kaç olduğu

Kelebeğin ömrüne bir gün deme, o senin gibi ayları değil anları yaşar.

Yine kırk yaş yine kır saç, yollarla duraklar değişmiyor.

Benlik kendini mekandan kurtardı, zamandan da kurtarabilirse eğer insan kendini sınırlayan canlılığın dışında başka türlü canlı kalmış olur.

İnsanda zaman kavramının oluşması için etrafında bazı şeylerin düzenli olarak tekrar etmesi gerekir.

An, zamanın ve ebediyetin birbirini dokundukları bir belirsizlik.

Geçmişi unutan, şimdiyi ihmal eden, gelecekten korkan insanların ömrü çok daha kısa, çok daha karışıktır. Son anlarını yaşarken zavallılar çok geç farkına varırlar ki zamanı bir hiç uğruna didinip geçirmişlerdir.

Acelemiz varmış gibi içinde yaşadığımız şu anın, hemen geçmiş zaman olması için elimizden geleni yapıyoruz. Çünkü şimdiki zamanın, geçmiş zaman olduğunda sonsuzluğun ışığı altında hafızamıza kazınacağını biliyoruz. İşte bu hafıza, tüm bu anıları bizim için saklar ve beklediğimiz o kötü gün geldiğinde sonsuzluğun perdesini aralayarak bizim içsel hasretimizin nesnelliği olmasını sağlar.

Geleceği satın alabilecek tek şey bugündür.

Mutluluk yarına ait değil. O bir varsayım değil. Mutluluk burada ve şimdi başlar...

Geçmiş yalnızca anılarımızdadır; gelecek yalnızca planlarımızdadır. Şimdi ise bizim tek gerçeğimizdir.

Sonsuzluğun karşısında dağlar, bulutlar kadar geçicidir.