Ben alkışı çok seviyorum. Bu hastalıktan dolayı oyunculuğa yöneldim. Bir şey yapalım da takdir edilsin derken oyuncu oluyorsun. Dolayısıyla haftada iki kez bu kadar alkışlanacağın bir iş var mıdır bilemiyorum. Oysa çocukken uçak mühendisi olmak istiyordum. Enteresan uçaklar yaratmak istiyordum. Bir gün bir şey oynadım, alkışladılar ve hayatım kaydı. Biliyorum ki, insanlar oyundan gülümseyerek çıktıktan sonra eve gidene kadar beni konuşacaklar, bu inanın bana yetiyor.

Tutkularınızı siz seçemezsiniz, tutkularınız sizi seçer.

Resim yapmak benim için terapiden çok daha fazlası bir yaşam tarzı.

Başarılı olmak için, kalbiniz işinizde olsun, işiniz kalbinizde.

Futbolla yerim, futbolla uyurum, futbolla nefes alırım. Çılgın değilim. Sadece tutkuluyum.

Hayatımdaki her başarının bendeki yeri başkadır. Benim için çok çalışmak ve önsezilerimi dinlemek önemli olan.

Hayatınızın kalan kısmını şekerli su satarak mı yoksa dünyayı değiştirme fırsatını kullanarak mı harcamak istiyorsunuz?

Çalışmaktan aldığım zevki başka hiçbir şeyden almıyorum.

Tutku hayattan daha güçlüdür.

Hayatta doyamadığım bir şey varsa o da para değil, çalışmaktır.

Kendimle çok rekabet etmem.Her zaman daha iyisi olsun istiyorum.Sonraki adım daima yukarı olmalı.

Yapılırken heyecan duyulmayan işler başarılamaz.

Yaptığınız şeye gerçekten inanmalısınız, bu konuda yeterince tutkulu olmalısınız, böylece gerçekten başarılı olmak için gereken saatlere ve sıkı çalışmaya katılacaksınız ve sonra başarılı olursunuz.

Tutkunu sürdürmelisin. Bir şey hakkında tutkuluysanız ve çok çalışıyorsanız, bence başarılı olacaksınız.

İçimden geldiği için yazıyorum! Başkaları gibi normal bir iş yapamadığım için yazıyorum. Benim yazdığım gibi kitaplar yazılsın da okuyayım diye yazıyorum. Hepinize, herkese çok çok kızdığım için yazıyorum. Bir odada bütün gün oturup yazmak çok hoşuma gittiği için yazıyorum. Ben, ötekiler, hepimiz, bizler İstanbul’da, Türkiye’de nasıl bir hayat yaşadık, yaşıyoruz, bütün dünya bilsin diye yazıyorum. Kâğıdın, kalemin, mürekkebin kokusunu sevdiğim için yazıyorum. Edebiyata, roman sanatına her şeyden çok inandığım için yazıyorum. Bir alışkanlık ve tutku olduğu için yazıyorum. Unutulmaktan korktuğum için yazıyorum. Getirdiği ün ve ilgiden hoşlandığım için yazıyorum. Yalnız kalmak için yazıyorum. Hepinize, herkese neden o kadar çok çok kızdığımı belki anlarım diye yazıyorum. Okunmaktan hoşlandığım için yazıyorum. Bir kere başladığım şu romanı, bu yazıyı, şu sayfayı artık bitireyim diye yazıyorum. Herkes benden bunu bekliyor diye yazıyorum. Kütüphanelerin ölümsüzlüğüne ve kitaplarımın raflarda duruşuna çocukça inandığım için yazıyorum.

Kişiyi kişi eden yaşaması değil, tutkularıdır.

Benim gençliğimde herkeste Amerika'ya gitmek gibi çok yoğun bir istek vardı. Bu yüzden liman cüzdanı çıkarttım ve gemici oldum. Hiç unutmam, bir Panama şilebinde çalıştım. Gemide kimsenin canı sıkılmazdı. Onlara fıkralar anlatır, taklitler yapardım. Herkes çok gülerdi. Sonra askere gittim, orada da arkadaşlarımı çok güldürürdüm. Giderek insanların yüzünü güldürmek bende tutku oldu. Sonra da tiyatro başladı zaten.

Durursam ölürüm.

İnsanları neşeli bir kişilik halinde tutacak, kabullenilmiş, rasyonelleştirilmiş zevkler olarak hobiler artık bir kurum haline gelmiştir.

Canını dişine takmış bir oyuncu olarak, sizi tanımladıkları kısımlara bakmazsınız; sadece işinize bakarsınız.