Realiteyi görmemek için dini, sanatı, aşkı yaratmışız.

Gerçek yaşamdan kaçan ve onunla bağıntısız konuları işleyen kimse, saman gibi anlamsızca yanmaya yargılıdır.

Hayat ile sanat arasındaki fark, sanatın daha katlanabilir olmasıdır.

Sanatını icra eden her sanatçının belli miktarda cazibesi, albenisi vardır. İnsanlar sanatçıları kafalarında kurarlar, onları belli kalıplara sokarlar ister istemez. O sanatçıya ulaştıklarında belki akıllarındaki kişi yok oluverir ve o kişi yepyeni bir kişi olarak doğuverir.

Şiirdeki aşkla hayattaki aşk ne kadar birbirine benzemiyormuş.

Yaşamdan kaçarak huzur bulamazsın.

...dine...çok büyük ihtiyacım olduğu zaman, dışarıya çıkıp yıldızları boyarım.

Seni o kadar hayal ettim ki artık bir hayalsin...

Sahnelemek, bir şeyin, başka bir şey gibi görünmesini sağlamaktır.

Yalın bir gerçek şuydu ki, Ölüm nereden geçecek olsa insanlar önünden çekiliyorlardı.

Sorun şu ki gözlerini kapatabilirsin ama aklını başından alamazsın.

Oysaki özgürlüğü seçmek, Başka vücutlar sevmek, Bir şehri tam kalbinden, Beyninden vurup gitmek var aklımda.

İstediğin kadar uzaklaş, benden kaçamazsın; çünkü nereye baksam orada sen varsın.

Aşkın sadece seni seviyorum demekten fazla bir şey olduğunu, gerçeği söylemeye çalışmanın da aşk olduğunu hissedebiliyor musun?

İyimserlik dinlerde olduğu gibi felsefede de gerçeklerin yerini almış temel bir yanılgıdır.

Gerçek yaşam, sanat ve düşüncedir. Yaşamaya değer tek şey hayal gücüdür.

Yoksulluğun ne önemi var? Sanatımıza aşık olan biri için ne önemi var ki? İnsan her sevinci ve her güzelliği kendi içinde taşımaz mı?

Orta Çağ boyunca din genellikle sanatı kullanabiliyordu. Ancak bugün sanat, dini kullanabilen tek şeyle ilgilidir ve din adamları bizi asla affetmeyecektir.

Dini inançlarını beslemekten beyni bilimsel gerçeklere aç kalmış insanlar var...

Kendimi bildim bileli, bütün günlerimi, haberim olmadan ve nefsime itiraf etmeden, bir insanı aramakla geçirmiş ve bu yüzden bütün diğer insanlardan kaçmıştım.