Adabıyla içenler, ilk dubleyi 45 dakikada, ikincisini bir saatte tüketirler. Kimi, bu sürede birkaç leblebi, birkaç ‘çatal ucu’ peynir, bir dilim lakerda yer.

Her yolun bir adabı vardır. Allah'ı sevmenin de bir adabı vardır. Derviş sadece gönlü geniş ve ruhu gezgin bir sufi demek değildir ki.

Sunucu: …Evet, bugünkü konuğumuz tarihi bir konuk. 18. Osmanlı sultanı 1. ve sonuncu İbrahim. Yani boncuklu deli İbrahim.
[Deli İbrahim içeri girer]
Hoş geldiniz sultanım.
İbo: Hoş bulduk.
Sunucu: Buyrun, oturun.
İbo: Sağ olasın.
[İkisi de oturur ancak sunucu ayak ayak üstüne atar.]
İndir ayağını!
Sunucu: Efendim?
İbo: Ayağını indir dedim.
Sunucu: Ahh! Tabii koskoca padişahın huzurunda ayak ayak üstüne atılır mı?
İbo: Hayıır.
Sunucu: Ya?
İbo: Halkın huzurunda ayak ayak üstüne atılmaz.

Yemek pişirme bir sanat, asil bir bilim olmuştur, aşçılar da çelebi (centilmen) insanlardır.

Silahı erkek adam taşıdığı zaman bir adabı var; çıkardınız mı vurmanız lazım. Bunlar, delikanlılık âleminin özel kurallarıdır.

Nerem ağrısa, dedem; “rakı iç geçer” derdi. Bu sefer olmuyor be...

Şarap tutkunu bir adama, çölde akşam yemeğinden sonra meyve olarak üzüm ikram etmişler. Adam önündeki tabağı iterek, "Çok teşekkürler" demiş, "Ama şarabımı hap olarak almak âdetim değil".

Sokaklarda, mescidlerde yiyip içme. Yol kenarlarındaki çeşme ve sulardan su içme.

Edepten mahrum bırakılan kimse, bütün hayırlardan mahrum bırakılmış olur.

Yemeklerimiz bile aynı. Sadece yeme şeklimiz farklı. Bizlerde yemek sıralaması vardır. Başlangıç gelir, makarna gelir, ana yemek gelir yanında garnitür ile ardında da tatlı, kuru yemiş, meyve ve kahve ile biter yemek. Yan yana yemeyiz, sırayla gelir her şey.

Şaka yapmaktan sakının. Çünkü, şaka yapmak, düşmanlık getirir, kin doğurur; aynı zamanda küçük bir sövüştür de.

Kim selam vermeden önce konuşursa, cevabını vermeyin.

Selam vermek müstehaptır; almak ise farzdır.