Roosevelt öldü, Truman geldi, Kennedy öldürüldü, Johnson çıktı, Nixon düşürüldü, Ford yükseldi. Hiçbirisinin de çıktıkları yerlere çıkacaklarını düşünemeyiz; düşündüğümüz şudur; çıkanlar, İsrael lobisinin adamlarıydılar ve zamanlarında İsrael Devleti, 1948 ve 1967 ve 1973-1974 olmak üzere, üç kez kurulmuş oldu. Teori işte görülmemiş bir pratiği ortaya çıkarabilmektir.

Pratik, teori değildir. Teori, tek tek pratikten çok ötedir. Teorinin geçerli sayılabilmesi için kendisine tıpa tıp uyan bir pratik bile gerekli değildir.

Dün ve bugün teoriyi, bugün ve yarın pratiği hazırlar.

Ümit, benim ruhumun zarurî ihtiyaçlarındandır. Bir nebat nasıl gıdasız, havasız ve ziyasız duramazsa, benim ruhum da ümitsiz yaşayamaz.

Dünün bugün fazla kullanmasına izin verme.

Teori yapmadan çalışalım, hayatı çekilir kılmanın yegane yolu budur.

Gekecek tahmin edilemez , tasarlanır ve yaşanır.

Bir zamanlar miadını doldurmuş gibi görünen felsefe bugün hâlâ yaşıyor çünkü onu gerçekleştirme fırsatı kaçırıldı.

Yapamayan açıklar, çoğu teorisyen kötü pratik sahibidir.

Felsefenin dediği doğru. Hayat geriye doğru anlaşılır. Ama burada bu cümleyi unutuyoruz: ileri doğru yaşanmalı!

Teori başka yaşamak başka.

Ben, çoğu Amerikalı gibi geçmişten ilham alırken, gelecek için yaşıyorum.

Yapılana kadar her şey teorik olarak imkansızdır.

Teoriyi bilmek yeterli değildir; uygulayabiliyor olmalısınız.

Gölgesinde asla oturamayacağını bilerek ağaçlar diken bir insan, en azından yaşamın anlamını çözmeye başlamıştır.

Felsefe bir yaşam eylemidir.

Artık sadece teoriden değil yılların pratiğinden de biliyoruz ki sosyalizm olmadan gerçek demokrasi mümkün olmadığı gibi, demokrasinin sürekli gelişimi olmadan sosyalizm de imkansızdır.

İyi bir teoriden daha pratik bir şey yoktur.

Bana ölen değil, “yaşayan” gençler lazım.

Düşüncenin kendini gerçekleştirmeye çabalaması yetmez, gerçeklik de düşünceye doğru çaba göstermelidir.