Bir fırtınada kaptan, rüzgâra söz geçiremiyorum diye gemiyi bırakır mı?

Hiçbir şey bitmiş değil ; yaşıyorsan hala umut var demektir.

Kimse bilmez bir ömür sürüklendim. Her sabah yeniden ümitlendim. Bakıp aynaya ne sözler verdim.

Kaybedeceğini bile bile neden mücadele ediyorsun dedi, öleceğini bile bile yaşadığını unutmuştu o ama... Bozmadım.

Cesaretin ölçüsü ölmek değil, yaşamaktır.

Karanlıklar için ben ölümüm.

Bizim yaptığımız, betonda yetişen bir gül olmaya çalışmak.

Türkiye’dekiler benim için Amerika’nın, İsrail’in, yok Türkiye’nin adamı diyorlar. Devletlerle yatağa girmek ayıyla yatağa girmeye benziyor. Biliyorsunuz ayıyla yatağa girdiğinizde, tırmalıyor yani. Benimki de o durum artık.

Suya düştüğünüz için değil, sudan çıkamadığınız için boğulursunuz.

Zaman bir uyuşturucudur. Fazlası sizi öldürür.

Kalp her attığında ölür, sonra bir daha canlanır; ölüm milyonlarca defa canlanmış kalbin bir kez daha canlanmamasıdır.

Kuş canıyla uçar.

Rahatsız bir yaşam ritmi kolay bir ölümden daha çok hayat.

En kolayı ölmektir, zor olan yaşamak.

Yaşıyorsak, hala umut var demektir.

Yaşam ölümden alınan bir borç, uyku da bu borcun günlük faizi olarak görülmelidir.

Şimdi ölüm çok kolay uğrayabilir bana! Ama ben yaşayabildiğim sürece ölümü karşılamaya gitmemeliyim.

Karıncaların savaşından bana kalan ders, başı koptuğu halde ısırdığı yeri bırakmayan karıncaların haliydi. İşte yol, işte yolcu...

“Haklı olmak“ başka “menfaat çekişmesi“ başka.... Hele eğer küçükseniz, zayıfsanız, haklı olsanız bile, hakkınızı alabilme şansınız çok zayıf olur. Hele hele, ben haklıyım, benim hakkımı verirler diye beklerseniz yandınız. Uğraşacaksınız, didineceksiniz. Yılmayacaksınız. Hakkınızı alıncaya kadar mücadeleyi bırakmayacaksınız.

İnsan iki ucundan yanan bir mum gibi olmalı!