Kuşları ürkütülmüş bir dal gibiydin, öylesine mahzun.

Neyi yaşıyoruz şu anda, Nelerle sığmıyoruz dünyaya, Aşktan Öfkeye geçiriyoruz birdenbire, Sevinçten üzüntülere, Durgunluktan coşkulara koşuyoruz, Coşkulardan Mutsuzluğa gömülüyoruz sessizce Ve yaşıyoruz böylece her yılı, Koskoca bitmez bir saniyede.

Ömrüm diyorum şimdi ömrüm üzgün bir çocuksun sen ve yalnız öyle kal çünkü bu dünyada sana en çok mutsuzluk yakışıyor.

Yine de kalmış olabilir, Küçücük bir mavilik gökyüzüne, Bir sevda kırıntısı, Avuç içi kadar bir umut.

Ve hep bir şeyler eksik gibi, bir şeyler bekler gibisin.

Bir yolcu hüznüyle geçip gidiyor ömrümüz.

Çünkü biz fazlasıyla ödedik acının bedelini.

Yalnızdım, yapraklarım dökülmüştü bir bir.

Sulanmamış çiçekler gibi kuruyor her şey.

Bu nasıl bozgun bu nasıl yıkılmak böyle.

Dinmeyecek sanki keder, böyle giderse.

Hüzünlenmeye bile zaman yok artık.

Yaralarınla soluk al, Yaralarınla yaşa.

Kuşlar nereye sığınır akşam olunca.

Uçmak için, kanat aramıyorum.

Sular bulutlanır sen susarsın.

Teslim eden teslim alanın libasında ise şiiri bir hal var, demektir.

Altın harflerle yaz mahlâsımı... Halvetim kasvet, kem gözlere şiş!... Câdü yâ herrû!.. Yâ merrû!.. Kaf-kef, gölge haramilerine bir selâm çak!.. Abile patladı, demlenir sîmâm, nüşinrevandan handan ummmam ben... Ahu-yi felek mum, ben şamdan... Düşmez kalkmaz bir Allah'tır, uyan!...

Şiir yazmak benim için bir eğlence olmak şöyle dursun, bir ihtiyaç, bir zaruret, adeta yaşamamın sebep ve hikmeti. Bugün, 'Yarın öleceksin.' deseler, yegane üzüntüm, dünyada bırakacağım sevdiklerimle yazamadığım eserlerimdir.

Acaba, doğduğu günden beri, bir defa olsun, hiçbir şeye güldü mü?