Bilgelik bizi bulmaz; Başka birinin bizim yerimize çıkamayacağı bir yolculuğun ardından onu biz buluruz.

Bu yolculuk benim insanlığımı bulma yolculuğumdu.

Gücümün yettiğince, öcümün ağırlığınca, sözümün kuvvetince çabalarım. Gidilebilecek en uzun yollara kendimi hazırlarım. Bu mecâzlardan geçip en hakikiye gidelim, Cemâli Bâ-Kemâle seyredelim.

Başkalarından duydukların, gördüklerin, senin çaren olmuyorsa, sen de; dene!

İnanın tarih kitaplarını içiyorum ve bazı konularda uzmanlaşmış durumdayım. Mesela Eski Mısır ve Tudor İngiltere’si konularını çok fazla okuyorum. Yaptığım yolculuklarda da yerinde değerlendiriyorum. Mesela bu yüzden İngiltere ziyaretim bir Tudor ziyaretine döndü. Geçmişte yaşananlar ilgimi çekiyor. Bir yere ziyarete gittiğimde oradaki asırlık taşlara dokunuyor, bu taşlara kimler dokundu, bu yollardan kimler geçti diye düşünüyorum.

Bir kitap yazmak, yavaşça kendini tanımaktır.

Gerçek yolculuk, aynı gözlerle yüz değişik ülkeyi dolaşmak değil, aynı ülkeyi yüz değişik gözle görebilmektir.

Gerçek bir keşif yolculuğu yeni topraklara ulaşmak değil, eski olanı yeni gözlerle görmek demektir.

Güneş ışığının ardından Eski Dünya'dan ayrıldık.

Bir dağ yolunu tek başına bulmak, gösterilen yolu izlemekten daha büyük bir güç hissi veriyor.

Evrene giden en güzel yol, vahşi bir ormandan geçer.

Yolculuğu sen yaparsın, nereye olduğunu kader belirler.

Yağmuru hisset, toprağa dokun, doğayı özümse, kendini dinle ve yola çık.

Her gezen kaybolmaz.

Doğru yolu bulmak için kaybolmak gerekir.... Labirent, içine giren kaybolsun ve dolaşsın diye yapılır.

Felsefede önemli olan hedefe ulaşmak değil, bu arada ulaşılan şeylerdir.

Tüm yüce yerlere, döne döne çıkan merdivenle ulaşılır.

Artık yabana doğru yürüyorum...

Zaferi göremeyebiliriz! Ama o yolda yürümüş olacağız.

Bu benim rapim, bu benim şiirim, bu benim derinim, bu benim bendim, bu benim eserim, bu benim ta kendim... Ta kendim… Ta kendim… Ta kendim...