İnsan umudu taşıdı, kimisi kırdı umudu. Lâkin kiminin sahip olduğu tek şey oydu, hepsi buydu.

Hayatta hiçbir şey insan hayatı kadar değerli değildir.

Emek sarf etmeden insanca bir yaşam elde edilemez.

Her çapa, yüzlerce dönümlük ekime, küçük de olsa bir katkıdır.

İnsanın kendi canı öyle tatlıdır ki, bal bile onun yanında çok tuzlu kalır! (Büyünün Gözleri; 2000, Perde II, Sahne III, p. 52)

Her gün onları tekrar tekrar kazanmayan insan, ne özgürlüğü ne de yaşamayı hak eder.

Yaşam, biz ölümlülere çok çalışmaksızın hiçbir şey bahşetmez.

Kişi emek verdiği şeyi sever, sevdiği şey için emek verir!

Bedelini ödemediğin hiçbir şeyin tadını çıkartamazsın.

İnsanı değerli yapan, bir gerçeği elde etmiş olması değildir. O gerçeğe varmak için olanca gücünü, çabasını harcamış olmasıdır.

Ancak insan emeğinin onda somutlaştığı oranda bir değer kazanır.

Yoksun arzularından bahçe yapsan, tohumuna suyunu serpeler misin?

Bir defa, insanları tanıyabilmek için onları sınarsınız. İkincisi, başka insanları incelemek için çaba harcanmaz. Bütün insanlar, gerek ruh, gerek fizik açısından, birbirlerine benzerler; hepimizin beyni, dalağı, yüreği, akciğerleri aynı biçimde yapılmıştır. Manevi değerler ise herkeste aynıdır; küçük farkların önemi yoktur. Bir insanı tanımak, diğerini de tanımak anlamına gelir. İnsanlar aynı ormandaki ağaçlar gibidirler; hiçbir botanik bilgini, tek tek akkavağı incelemeye kalkmaz.

Bir kişiyi ele veren değer yargılar değil, değerlemeleridir -fiilen yaptıkları, ortaya koydukları, yaşadıklarıdır.

Mesleki eğitimden önce ‘insanlaşma eğitimi’ verilmeli.

Daha çok emek harcadığımız ürün, çabuk yapılandan daha değerlidir.

Her değerin anası emektir.

Ben dünya malına değer vermeyen bir insanım. Bir dairem bile yok. Tüm paramı araştırmalara harcıyorum. Maalesef kitabın çok korsanı var. Biz bunların ufak tefek gelirleri ile ayakta durmaya çalışıyoruz.

İnsanı zaman kadar terbiye eden şey yoktur.

Bir dava, uğrunda ölünecek kadar değerli değil ise, uğrunda yaşanacak kadar da değerli değildir!